De Vlecht is een ware doorbraak in het indie-gamegenre. Op het eerste gezicht lijkt De Vlecht misschien een remake van een spel over de avonturen van loodgieter Mario. Echter, in werkelijkheid is De Vlecht een veel diepere game, en het gaat niet alleen om het psychedelische ontwerp van het spel (boze konijnen, vreemde harige hoofden) en de unieke mogelijkheid van de hoofdpersoon om de tijd terug te draaien. Dit spel kan het wereldbeeld van de speler volledig veranderen. Dit is een verhaal dat gaat over tijd, liefde, en de fouten die niet rechtgezet kunnen worden.
De gameplay, zoals eerder vermeld, is niet gebaseerd op eenvoudig springen en schieten op vijanden. De speler moet zijn hersens gebruiken en puzzels oplossen door de tijd terug te draaien (hoewel er op latere niveaus nieuwe vaardigheden verschijnen, zoals een dubbelganger van de hoofdpersoon, of een ring die een sfeer creëert en de tijd om zich heen vertraagt). Tijdens het spelen van het spel hoeft men vrijwel niet na te denken. Het doel van een niveau is om het van begin tot einde te voltooien (op sommige plekken komen de spelers bossen tegen die vernietigd moeten worden, met behulp van, hoe vreemd het ook klinkt, vallende kristallen kroonluchters). Op het niveau zijn op verschillende plaatsen puzzelstukken verstrooid. In totaal zijn er vijf werelden in het spel - elke wereld bevat een puzzel waarvan de stukken over de niveaus van die wereld zijn verdeeld. Alle werelden verschillen drastisch van elkaar, en in elk van hen kan men het verhaal van de hoofdpersoon, Tim, lezen.
Tim heeft zijn prinses verloren en is nu op zoek naar haar. Hij wil de fouten die hij heeft gemaakt rechtzetten. Maar aan het einde van elke wereld ontmoet hij de onveranderlijke pluche dinosaurus, die onverbiddelijk zegt: "Sorry, maar de prinses zit in een ander kasteel." De afbeeldingen die men kan verzamelen uit de gevonden puzzelstukken op de niveaus vullen het totaalplaatje van het aangrijpende verhaal van Tim aan. Samengebracht met de prachtige muziek en adembenemende achtergronden, maakt het spel een onuitwisbare indruk.
Veel westerse en binnenlandse critici hebben De Vlecht zeer hoog geprezen. En dat is niet verwonderlijk; De Vlecht is niet zomaar een spel. Nog nooit in een spel was er zo'n filosofisch verhaal, zo'n doordacht plot - het is weliswaar lineair, maar het kan de speler aangrijpen en zijn kijk op het leven veranderen - zoals na het lezen van de romans van Dostoevsky. Het enige nadeel van De Vlecht zijn waarschijnlijk de onterecht hoge systeemvereisten - hoewel het spel volledig een 2D-platformer is. Desalniettemin is de algehele stijl perfect gehandhaafd, en naast de mooie graphics, het geweldige verhaal en de geweldige muziek bevat het spel tal van uiterst originele ontwerpelementen. Zo is het spel een helder voorbeeld van hoe indie-games een waardige concurrentie kunnen vormen voor vele soulless AAA-projecten, en soms zelfs ver achterlaten.