Waarom gamers zelf verantwoordelijk zijn voor hun gebruik
Dit artikel werd gepubliceerd, lang niet te min, op de website van Forbes. Wat heeft dit te maken met Mass Effect 3? Misschien wordt het allemaal duidelijk na deze drie magische letters - DLC. Wat, niet? Nou, laten we verder lezen.
Gamer zijn, in het algemeen, is een onbestendige en veranderlijke sociale groep. Wanneer we niet met elkaar strijden over welke console beter is en niet discussiëren over welke moderne militaire shooter de beste is, richten we onze woede op degenen die onze favoriete games maken.
In de afgelopen jaren is onze relatie met de titanen van de game-industrie behoorlijk complex geworden. We houden van hun titels, we spelen met de ijver van religieuze fanatici, maar we haten hen om hetgeen ze gedaan hebben om de industrie in de richting te duwen die, naar onze mening, niet de juiste is.
Eerder waren de strijdpunten DRM en tweedehands games, nu zijn de DLC's de belangrijkste aanleiding voor gamerklachten. Voor gamers voelen DLC's als een ernstige belediging van de traditionele normen van videogames, waar we jarenlang waarde aan hebben gehecht. Vanwege al die pre-order bonussen, niveaupakketten en geknipte delen van campagnes hebben we het gevoel dat onze games onvoltooid worden uitgebracht. Deze grappige tekeningen laten zien hoe het zou zijn als al deze manieren om geld te trekken bestonden in de door iedereen geliefde 'gouden eeuw' van de industrie.
Maar gamers beseffen niet dat bedrijven in die tijd gewoon niet begrepen hoezeer mensen van games houden. Ja, ze verkochten redelijk goed, ja, de industrie groeide, maar toen deze eenmaal was gegroeid, werd het bedrijven duidelijk hoeveel bloed ze eigenlijk uit de trouwe fans van langdurige series konden zuigen. En nu laten we ze dat gewoon doen.
De recente onrust aan dit front, die in feite de aanleiding vormde voor het schrijven van deze post, heeft te maken met de DLC genaamd "From Ashes" van het Bioware/EA duo voor [Mass Effect 3](/games?search=Mass Effect 3). Gamers hebben het "de slechtste in de geschiedenis" genoemd. De reden hiervoor is dat deze DLC op dezelfde dag als de game verschijnt, wat betekent dat het een deel van de campagne is, ontwikkeld vóór de release en nu verkocht als onderdeel van de collectors' edition (20 dollar extra) of apart (voor 10 dollar). Hoewel Bioware stelt dat de uitbreiding was gemaakt tijdens de 'dode tijd' tussen de ontwikkeling van de definitieve versie en de releasedatum van de game, is het voor gamers overduidelijk dat dit gewoon een stuk van de game is dat eruit gehaald is en nu apart wordt verkocht. Nog verergerend is het feit dat de inhoud van de DLC fans de haren uit het hoofd doet trekken – vanwege de raciale achtergrond van de nieuwe metgezel beschouwen alle mensen die bekend zijn met de geschiedenis van het universum het als een onlosmakelijk deel van de game, compleet anders dan de gewoonlijk aangeboden externe content in downloadbare uitbreidingen.
En weer gaan gamers de digitale straten op, en de digitale posters in hun handen wijzen EA aan als het kwaad, en ze schreeuwen dat ze de game zullen boycotten vanwege zo'n onterende manoeuvre van de uitgever. De luidste stem van deze beweging is Total Biscuit, een gamingenthousiast en YouTube-ster met een enorm aantal volgers, waarvan ik mezelf ook deel van beschouw. In onderstaande video legt hij uitgebreid uit wat er mis is met de uitbreiding, en aan het einde zegt hij dat hij, uit protest, de game niet zal kopen en hoopt dat anderen zijn voorbeeld zullen volgen.
Ik ben, weet je, ook niet zonder zonden wat betreft klachten over DLC. Een van mijn meest populaire berichten droeg de titel "De dag waarop DLC te ver gingen", waarin ik sprak over hoe EA (ja, weer zij) hun geluk op de proef stelde door krachtige wapens voor [Battlefield 3](/games?search=Battlefield 3) aan te bieden als pre-order bonussen die op geen enkele andere manier verkrijgbaar waren. Toen was ik gewoon woedend, dus waarom is mijn vurigheid nu afgekoeld? Waarom spring ik niet op de barricades samen met Biscuit, eisend dat het hoofd van EA wordt geëist?
Misschien denk je wel dat, met een graad in de economie en als een van de auteurs van Forbes, ik deze post al lang geleden had moeten schrijven. Echter, om de waarheid te realiseren, moest ik een specifieke opmerking lezen.
"Het lijkt erop dat EA alleen om geld geeft".
Dit was weer een klacht over DLC en andere zonden van EA, maar voor mij werd dit de waarheid waar je pas over nadenkt totdat iemand het je recht in je gezicht gooit.
Alle bedrijven beschouwen als incarnaties van het kwaad, alleen omdat ze proberen zo veel mogelijk winst te maken - dat is simpelweg niet eerlijk. Ja, misschien frustreren hun methoden, maar het is hetzelfde als klagen dat autofabrikanten extra geld vragen voor GPS-navigatiesystemen, terwijl het ook wel fijn zou zijn als ze standaard ingebouwd waren. "Exploitatie" van gamers, waar ik naar verwijs in de titel, ligt in feite in handen van de gamers zelf. We zijn ons ofwel niet bewust van dit feit, of het maakt ons simpelweg niet uit.
Wat EA en andere bedrijven doen, is in essentie een eenvoudig economisch experiment. Ze weten dat gamers loyaal zijn en ze willen zien hoeveel geld ze uit ons kunnen trekken om ons in staat te stellen optimaal van onze favoriete game te genieten.
"Maar het was toch niet zo!", roep je, terwijl je naar de afbeelding hierboven verwijst. Dat klopt, maar ik herhaal, bedrijven waren zich toen nog niet bewust van hoe dol we op hun games zijn. De waarheid is dat als niemand de kaartenpakketten, DLC's en pre-order bonussen zou kopen, ze simpelweg niet zouden bestaan. Simpel en duidelijk. En elke nieuwe "belediging" die bedrijven gamers aandoen is een nieuwe test van hoe ver ze kunnen gaan met dit soort economisch model. Denk je dat als niemand ooit het eerste kaartenpakket voor [Call of Duty](/games?search=Call of Duty) had gekocht, ze andere kaartenpakketten zouden zijn gaan uitbrengen? En nu heeft de nieuwste game in de serie een miljard dollar winst geboekt in een week, verkocht voor 60 dollar per copie, terwijl alle kopers zich goed realiseerden dat hen 12 extra kaarten in drie pakketten zouden wachten voor nog eens 45 dollar.
Hetzelfde geldt voor DLC voor [Mass Effect 3](/games?search=Mass Effect 3). Je zou kunnen zeggen dat je wilde dat deze missie oorspronkelijk in de game zat, zodat je 10 dollar kon besparen. Maar godzijdank, ook al wil ik dat deze game 30 dollar kostte, betekent dat niet dat ik hem niet voor 60 dollar ga kopen. De vraag is – hoe vaak houdt je van [Mass Effect](/games?search=Mass Effect)? Jarenlang heb je aangetoond dat je bereid bent om van de game te houden voor 70-mark kan weerstaan.
En wat betreft mij? Ik hou van deze game. Ik hou van [Mass Effect](/games?search=Mass Effect) sinds ik voor het eerst verhalen begon te delen over strijd met kroganen en het verleiden van asari. Deze serie is voor mij niet slechts een game; het is een van mijn favoriete media-projecten, een van de grootste fantastische verhalen in het algemeen. Mijn liefde kan de $ 70 aan. Ik zal deze DLC kopen.
En dat betekent dat ze gewonnen hebben. Ja, het is onethisch, ja, DLC's worden steeds opdringeriger, maar deze tactiek werkt. Voor iedere Biscuit, die sterk en principieel genoeg is om "nee" te zeggen, zijn er honderdduizenden andere gamers wiens wil niet sterk genoeg is om die extra 10 dollar in hun portemonnee te laten. Hoezeer ik ook de idee van een miljoen gamers die deze game boycotten om ervoor te zorgen dat we nooit meer het woord "DLC" horen, waardeer, weet ik dat dit simpelweg nooit zal gebeuren.
En al deze DLC-debatten, die al enkele jaren gaande zijn, waren slechts een test. En als we minder voor games willen betalen, hebben we absoluut niet laten blijken hoe we ons over de giganten in de industrie voelen. En toch, als we kijken naar de statistieken van veel populaire games, zien we dat we toch nog steeds een goede deal maken. Neem bijvoorbeeld die beruchte 70 dollar die ik ga betalen voor [Mass Effect 3](/games?search=Mass Effect 3) en zijn DLC. Waarschijnlijk zal ik dertig tot veertig uur in de game doorbrengen, mogelijk zelfs twee keer spelen met twee verschillende personages. Kleine berekeningen laten zien dat ik uiteindelijk 10 die we uitgeven aan een bioscoopkaartje (dat zou 90 voor 300 kabelkanalen, waarop we in de beste gevallen drie verschillende shows per week kijken. En kijk dan weer naar [Call of Duty](/games?search=Call of Duty) – een toegewijde gamer kan er 500 uur of meer aan besteden, en zelfs als hij 105 dollar heeft betaald voor de game en alle DLC, kost elk uur hem slechts 21 cent.
En toch, ondanks al het bovenstaande, is er een grens aan alles. Op een dag of de ander zullen bedrijven een punt bereiken waarop er te veel uit games wordt gesneden, en de prijzen voor de uitgesneden content te hoog zijn, en kopers zich van hen zullen afwenden. Wanneer de prijzen stoppen met stijgen, zal deze slechte praktijk op een bepaald niveau blijven steken. Het probleem is dat we daar nog niet zijn aangekomen, en hoewel elke nieuwe stap van deze bedrijven ons dichter bij de rand duwt, hebben we simpelweg nog niet laten zien hoe echt ontevreden we zijn over hun acties. Hadden we dat gedaan – dan zouden al deze games gewoon niet meer verkocht worden, en zouden we terugkeren naar de goede oude tijden. Maar dat gebeurt niet.
Dus hoewel ik mensen zoals Biscuit bewonder, die strijden voor de industrie van het verleden, beschouw ik hun pogingen als vruchteloos. En ik voel me niet schuldig over het kopen van deze 'kwaadwillige' DLC. Het is "verkeerd" in de zin dat ik tot een bepaald niveau toestem dat men met mij manipuleert, maar dat is gewoon omdat de game het waard is. Waarom denk je dat sommige mensen enorme bedragen uitgeven aan "Happy Farmer"? Misschien lijkt het wreed om virtuele landbouwapparatuur te verkopen voor echt geld, maar omdat zoveel mensen het met plezier kopen, zouden anderen je een idioot kunnen noemen als je dat niet doet.
Maar de klif eindigt in een afgrond, en zolang gamers het gevoel hebben dat hun corporatieve overheersers hen steeds dichter naar de rand duwen, kunnen ze op elk moment weggaan. En dat zal gebeuren als ALLES in onze industrie puur gericht is op geld verdienen. Deze DLC voor [Mass Effect 3](/games?search=Mass Effect 3) is misschien weer een treffende schot, maar ik geloof niet dat het gemaakte gat groot genoeg zal zijn om ons allemaal aan boord van videogames te laten rennen.