Recensie van 'PC Gamer' [vertaling]
Misschien ben ik de domste geniale persoon van allemaal. Ten minste zo voel ik me na het spelen van de geweldige singleplayercampagne 'Portal 2'. Alle puzzels kunnen worden opgelost in acht tot tien uur (misschien zelfs korter - dat hangt af van hoe slim je bent). De testkamers deden me op een bepaald moment beseffen dat ze ofwel absoluut onoplosbaar zijn, of dat er een paar bugs in de weg zitten. Of misschien heeft de sadistische spelontwerper de uitgangen buiten bereik geplaatst? Elke keer zuchtte ik woedend als ik weer tegen een doodlopende weg aanliep. Mijn grimassen uitgedrukt het ongenoegen na weer een vrije val in de afgrond. Ik overweeg om op te geven.
Pas na een paar onverwachte ontdekkingen, goddelijke inspiratie gecombineerd met ongelukken, besef ik: ik moet de versnellende gel gebruiken om de energiebalk te bereiken, me daarna lanceren over de scheur en mijn blauwe portal verplaatsen naar de helling (in de lucht, houd dat in gedachten) om me naar de rand te laten schieten. Daarna de herrichtingskubus pakken en de laserstraal op de turrets richten, waarna ik de schakelaar omdraai! Dit is gemakkelijk. Ik kan niet geloven dat ik deze oplossing tot nu toe niet heb opgemerkt. Een deel van het succes van 'Portal 2' ligt in het feit dat het spel me dwingt mezelf te schoppen omdat ik soms niet het eenvoudige oplossingspad van de puzzel realiseerde. Een ander deel is het gevoel van voldoening nadat ik deze puzzel heb opgelost. En zo steeds weer.
Opmerking: we hebben geprobeerd om spoilers in deze recensie te vermijden, maar dat is niet gelukt. Daarom moet u, beter dan wie dan ook, begrijpen dat het lezen van enige recensie een deel van het plezier van het spelproces wegneemt.
Proefpersoon: Dan-01
Het succes van het spel is mogelijk gemaakt door de verbazingwekkende portalgun - de kern van het spel. Deze is niet veranderd sinds het eerste deel (behalve dan de prettige en scherpe texturen en de portalen die we nu door muren kunnen zien, zoals de metgezellen uit 'Left 4 Dead'). Eenvoudig in gebruik, maakt de gun een oranje en een blauwe portal op precies de aangegeven oppervlakte, waardoor je op magische wijze instant van de ene naar de andere plek kunt verplaatsen, ongeacht afstanden, objecten of visuele obstructies. Dit wapen lijkt absoluut niet op een wapen. Het is eerder een soort fysiek gebaseerde bazooka die krachten van energie en objecten omleidt naar de komende beweging na de gebruikersinput, inclusief de gebruiker zelf. Een dergelijk wapen laat me meedogenloos en inzichtelijk voelen, eerder dan een ander treurig wapen uit een andere game.
Lasers zijn altijd rechtlijnig. Behalve als ze betrokken zijn bij een portalpuzzel.
De derde helft van het succes van 'Portal 2' is het verhaal. (Ja, de derde helft. Als 'Valve' de wetten van de fysica in hun spel kan negeren, dan kan ik de wiskundige wetten in mijn recensie negeren.) Al deze testkamers bestaan door levendige en goed gespeelde personages die individualiteit uitstralen, ondanks het feit dat niet iedereen van hen mensen is. De belachelijke, maar daarom niet minder grappige zwarte humor van alle drie de hoofdrollen is gewoon geweldig, het is letterlijk op elke stap. De boosaardige robot GLaDOS aan het hoofd van beleefde, maar dodelijke levensvormen, vooral op het moment dat ze op ons scherm verschijnt (let op, spoiler: ze is levend!). Maar de portalshow gaat door, en laat ons Wheatley zien, de onhandige, rammelende robot die helpt ontsnappen.
De Britse acteur Stephen Merchant heeft een fantastische stem gegeven aan Wheatley - de verlegen kunstmatige intelligentie die je doet wegkijken op het moment dat hij de deuren hackt (hij laat je niet meekijken). Een andere acteur is Jonathan Simmons, die zijn zeurende stem heeft geleend aan de oprichter van het 'Aperture Science' laboratorium, Cave Johnson, wiens grappige maar psychopaat aanpak van wetenschap hem gelijkwaardig maakt aan GLaDOS.
Natuurlijk heb ik verschillende plotwendingen ontmoet, maar hier droomde ik gewoon van het zien van de reacties van de personages op verschillende situaties. Al deze dingen zijn geweldig. En ondanks de dood, wederopstanding, wraak en mislukkingen, maakt hun charme dat de speler de lege, levenloze wereld op een andere manier kan bekijken, waardoor het die vurige sensatie van opwinding en leven doet voelen. Bovendien compenseert dit voor de speler het gebrek aan stem van zijn personage.
Terwijl al deze leuke details hun werk doen, komen zeer weinig van de grootste komische elementen van het spel terug - er is de taart en de alom geliefde Companion Cube, die slechts een cameo-rol heeft gespeeld. En als afsluiting? Geen stress, maar een diepe indruk wat betreft het slimme einde van het verhaal, met extra bonussen voor degenen die aandacht besteden aan de persoonlijkheid van Mister Johnson. En veel andere bonussen, waar je meer over kunt leren door goed te spelen.
Nieuwe dimensies
Zonder de aard van de gevestigde en befaamde gameplay te veranderen, begint de eenvoudige tutorial van 'Portal 2' met onze herintroductie tot de basisconcepten. Daarna worden we nieuwe uitvindingen getoond gedurende drie kwart van de tijd, totdat de kamers zich transformeren in complexe doolhoven van gevaarlijke obstakels. Oneindig nuttige excursie-wervelingen en lichtbruggen zijn niet alleen dingen om 'op en neer' te verschuiven - ze kunnen worden gebruikt om de vuurstroom van turrets te blokkeren of om ze zelf omver te duwen, om te stoppen bij een sprongetje vóór je de poorten van de hel binnengaat, en ook om je te helpen een verticale oppervlakte te beklimmen.
Ik ben gefascineerd door de drie soorten gel die in een hypnotiserend effect vertegenwoordigt. Afstotend, versneld of waardoor je portalen op jezelf kunt creëren. Ze zijn niet als de andere portalelementen. In tegenstelling tot de meeste andere apparaten in 'Portal 2', worden de gels zelden afzonderlijk gebruikt. Wanneer dit allemaal tegelijkertijd moet worden gebruikt, is het tijd om na te denken. Dit is enigszins moeilijk wanneer je de landingsbaan oranje moet schilderen voor snelheid, en vervolgens, eenmaal in de lucht, op een blauwe stootvlek moet vallen, die je door een eerder gemaakte portal op witte gel zal schieten.
Excursiewervelingen zijn één manier om te kunnen vliegen.
Achter de wetenschap
De locaties zijn ongelooflijk gevarieerd. Ze moeten de puzzelduur ondersteunen zonder eentonigheid te creëren. 'Aperture Science' verkeert in slechte staat slechts gedurende een bepaalde tijd, namelijk tussen de sterk overdreven geruchten over de dood van zijn bewaker en het moment van zijn ontwaking. In deze tijd zijn veel van de kamers, die vroeger 'vlekkenloos' waren, bedekt met roest, vervuild en beginnen snel overwoekerd te worden door vegetatie. Alles is verwoest, in onze ogen is het 'Aperture'-laboratorium in een volledige staat van verval, maar honderden robots van GLaDOS beginnen langzaam de testkamers weer op te knappen en opnieuw in elkaar te zetten, stukje voor stukje.
De afmetingen van 'Aperture' zijn zeer groot, zelfs groter dan we ons voorstellen. Daarom kan het vinden van een uitgang onbepaalde tijd duren. Hier is de darm (waarlangs alle objecten van het laboratorium bewegen, zoals de kubussen, turrets, enz.) en de ondergrondse, met grotten bedekte riolering, en de lang geleden door iedereen vergeten versie van het laboratorium 'Aperture Science' uit de jaren '60. En deze locaties verschillen enorm, want zelfs de knoppen en deuren hier zijn divers, om nog maar te zwijgen van de rest. Alles lijkt indrukwekkend gemodelleerd. De geluiden op de achtergrond zijn geweldig gemaakt. Bijvoorbeeld, wanneer je van grote hoogte valt, snijden de wind letterlijk in je ogen, wat een beetje angstig is, en tijdens het rennen over de versnellinggel klingelen kleine belletjes achter je, waardoor je steeds sneller en sneller rent. Bovendien is 'Portal 2' vol met spannende momenten. Een gekke race tegen de boze kunstmatige intelligentie die alle muren bestuurt, gevolgd door een onverwachte confrontatie met hem, en dat zonder wapens (de portalgun niet meegerekend) - dit alles doet me werkelijk de nood voelen, in tegenstelling tot mijn tegenstander.
Welke aardappel? Ik zie geen aardappel.
Afmetingen zijn belangrijk
Ik vind dat het soms een nadeel is als de testkamers steeds ingewikkelder en angstaanjagend groter worden. Je moet de zoomfunctie gebruiken om een klein vrij plekje voor een sprongetje te zien. Dus het duurt nu een paar minuten om je rond te kijken. De omgeving helpt je bij het vinden van het antwoord op de raadsel die je probeert op te lossen, zonder precies te weten wat het uiteindelijke doel is. Dit is een domme puzzel en veel mensen worden ervan gek, helemaal tegen het einde van het spel, als de levels steeds ingewikkelder in ontwerp worden, en het oplossen van weer een puzzel lijkt eindeloos; ik heb het gevoel dat ich het begin van het spel kwijt ben, waar ik na het oplossen van een klein stukje uitdaging rustig kon ontspannen. Maar op deze niveaus houdt het spel je constant in spanning.
Ik los altijd problemen op, altijd. Zelfs als een paar robotarmen me vasthouden. Dus, als je van uitdagingen houdt, kun je dit spel simpelweg niet laten liggen.
Het verhaal van 'Portal 2' eindigt niet met de singleplayercampagne. Lees de recensie van de coöperatieve modus van mijn vriend Evan, die deze aparte, heel innovatieve en interessante modus heeft besproken.
Proefpersoon: Evan-02
Twee hoofden zijn beter dan één
Ik speelde de eerste 'Portal' samen. Ik zat achter het toetsenbord, terwijl mijn kamergenoot of vriendin op een stoel leunde en raad gaf waar de volgende blauwe/oranje portal te plaatsen. In 'Portal 2' heeft 'Valve' officieel een coöperatieve modus aangekondigd, waarmee je de last van het leven in de muren van het laboratorium met een ander mensenbrein kunt delen. Met een vriend wordt de coöperatieve modus van 'Portal 2' een van de meest communicatieve spellen die je ooit hebt gespeeld. De hoofdpijn die je had als je een uitdaging niet kon voltooien en niets durfde te doen, is nu weg; het is vervangen door een drukte met je partner.
Sommige puzzels verschillen van wat je deed in de singleplayermodus: ik leide Dan door een gesloten doolhof met spikes, dat een duistere versie van GLaDOS' pinball leek. Ik stond op een knop om de richting van de excursiewerveling te veranderen waarin Dan vloog, en ik sleepte hem heen en weer zodat hij niet onder de pers terechtkwam. Ondertussen creëerde hij portals en veranderde de richting van de straal. Enkele keren creëerde Dan een eindeloze portal tunnel waar ik doorheen viel, maar tot het moment dat hij er een verplaatste zodat ik met maximale snelheid naar mijn doel kon vliegen. In andere kamers was het van cruciaal belang om de timing precies te berekenen: in een van de uitdagingen besefte Dan na veel overpeinzen uiteindelijk dat we uit twee tegenovergestelde portalen moesten springen en onze robots in de lucht moesten stoten om rustig op het platform hieronder te vallen. Er zijn schattige omhelzingen van robots na het voltooien van de taak: die zijn er ook in 'Portal 2'!
Op drie
Puzzels zijn in de loop van de tijd eenvoudig, maar kunnen moeilijk zijn als je geen spraakcommunicatie met je partner hebt. Voor dergelijke situaties is er één magische knop - 'F' (standaard). Door 'F' in te drukken, zie je een venster met verschillende acties die je je partner kunt voorstellen te doen. In ons geval hadden we een timer nodig die beide spelers zouden zien. We kiezen de timer en deze begint een aftelling van drie seconden. Er zijn ook andere functies die je de (noodzakelijke) spraakcommunicatie kunnen vervangen. Een van de belangrijkste is het markeren van een object dat mogelijk nodig is voor het voltooien van de taak (er zijn ook andere functies, maar die zijn secundair en niet van groot belang) en de optie die je in staat stelt om hetzelfde te zien als je partner ('Tab' standaard). Deze knoppen zullen je zeker helpen als je geen stemcommunicatie hebt, en soms zelfs als je spreekt.
Ik hou van deze aanpak in de gameplay, zoals snelle, pijnloze wedergeboorten bij de dood: bijna elke kamer rouwde ik om Dan, die op een laserstraal kwam en zichzelf ombracht, de portal die hij de brug naar energie hield ontdeed, enzovoort.
Het meest plezierige moment komt wanneer je alle singleplayercampagnes of het eerste deel van het spel hebt doorlopen en je je vaardigheden of een grappige bug kunt laten zien. Dergelijke mensen laten je versteld staan: je ogen worden groot en de hoeken van je mond krullen onwillekeurig omhoog. Het is ook leuk om te voelen wanneer je al weet hoe je deze puzzel moet oplossen en je trots tegen je nog onervaren partner zegt: 'Ik heb een idee'.
De eenvoudigste taak in de coöperatieve modus: geef de bal door.
Eureka!
Het punt is dat er in het spel momenten zijn waarin spelers zichzelf kunnen bedriegen. Dan en ik hebben 10 minuten geprobeerd de excursiewerveling en geloofspaneel te slim af te zijn. We hebben zo hard op de schakelaars gedrukt en de kamer bekeken op zoek naar nieuwe mogelijkheden, dat we de meest fundamentele kennis over het spel vergeten: je kunt zelf door portalen gaan, en niet alleen objecten erdoor sturen.
De puzzels van de coöperatieve modus zijn van begin tot eind uitstekend, maar er zijn er niet veel. Dan en ik hebben vier uur besteed aan het doorlopen van alle kamers, en de bijzonder behendige spelers hadden beide modi al kunnen doorlopen zonder het spel te verlaten. Je wilt het spel misschien pauzeren om de ervaring uit te rekken, maar dat kan niet: het trekt je naar binnen. Dit is de enige tekortkoming van 'Valve' - een korte coöperatieve modus.
Blij dat we klaar zijn
Maar kies zorgvuldig je partner voor de coöperatieve modus. Je kunt iemand tegenkomen die je hele spelervaring kan verpesten, bijvoorbeeld door te onthullen wat er aan het einde van de singleplayercampagne gebeurt. Of, als je graag zelf wilt nadenken over hoe je deze of gene uitdaging moet voltooien, zal hij je vertellen hoe je dit stuk moet doorlopen.
Maar we zullen met liefde terugdenken aan alles wat 'Portal 2' ons bracht. Het is tenslotte een van de beste voorbeelden van een naar de perfection zijn gepolijst spel met een ongelooflijk script in een lange tijd.
Eindoordeel
Waardeer je eerste playthrough van dit leuke spel, zowel solo als in coöperatieve modus. Het zit vol met spannende puzzels die je hersens aan het werk zetten.
Bedankt voor de hulp: Surt, Aliel, Soth
Bedankt voor het proeflezen: Condottiere