Το Tom Clancy's Splinter Cell: Blacklist είναι ένα διαλειτουργικό βιντεοπαιχνίδι στον τομέα του stealth-action, που αναπτύχθηκε από το στούντιο Ubisoft Toronto με τη βοήθεια των Ubisoft Montreal και Ubisoft Shanghai. Ο παγκόσμιος εκδότης είναι η εταιρεία Ubisoft. Στη Ρωσία και τις χώρες της ΚΑΚ, ως εκδότης εμφανίζεται η εταιρεία “Новый Диск”. Η έκτη παιχνίδι της σειράς Splinter Cell κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2013 στις παρακάτω πλατφόρμες: PC, Xbox 360, PlayStation 3 και Nintendo Wii U.
Η πέμπτη δόση της δημοφιλούς σειράς, που κυκλοφόρησε το 2010 (Splinter Cell: Conviction), ήταν αρκετά καλή, αλλά φαινόταν λιγότερο σαν stealth-action από όλα τα παιχνίδια που είχαν κυκλοφορήσει πριν από αυτήν. Το παιχνίδι θύμιζε περισσότερο ένα μέσο περιπέτειας με στοιχεία stealth, όπου μπορούσαμε να κάνουμε ρολά, να κρυβόμαστε από τα εχθρικά πυρά και να απαντάμε, ενώ παράλληλα σκοτώναμε πέντε-δέκα αντιπάλους σε ανοιχτές μάχες, ως να μην υπάρχει αλλιώς. Φυσικά, μια τέτοια προσέγγιση δεν ενθουσίασε τους αληθινούς θαυμαστές του Splinter Cell, οι οποίοι αγαπούσαν την σειρά για την stealth λειτουργία, όπου μπορούσες να ολοκληρώσεις μια αποστολή χωρίς να σκοτώσεις κανέναν και χωρίς να σηκώσεις τον συναγερμό. Ωστόσο, ο Conviction πρακτικά έσπρωχνε τους παίκτες να περάσουν τα επίπεδα σε λειτουργία “με το σπαθί” και αυτό οδήγησε στο να λεχθεί ότι για το Splinter Cell η έννοια του “stealth-action” είχε πεθάνει οριστικά και αμετάκλητα.
Όταν ανακοινώθηκε το Splinter Cell: Blacklist, πολλοί ήταν αρκετά σκεπτικοί, λέγοντας ότι έρχονται καινούργιες μάχες, αλλά μετά την κυκλοφορία του παιχνιδιού κατέστη σαφές ότι οι ανησυχίες τους δεν επιβεβαιώθηκαν. Ναι, οι μαζικές ανταλλαγές πυρών, όπως και οι σκηνές που θα ήταν πιο κατάλληλες για τη σειρά Call of Duty, έχουν οριστικά και αμετάκλητα εξαφανιστεί, αλλά και πάλι το Splinter Cell “Black List” δεν έγινε κανονικό shooter. Το Blacklist, σε αντίθεση με το Conviction, τείνει περισσότερο προς τις πρώτες δόσεις της σειράς - η δράση του παιχνιδιού, αν εξαιρέσουμε τα αρχικά επίπεδα, διαδραματίζεται κυρίως τη νύχτα και οι αντίπαλοι δεν είναι απαραίτητο να εξοντωθούν. Το Blacklist ενθαρρύνει τον παίκτη να παίζει με μυστικότητα, παρέχοντας διάφορες αποστολές, οι οποίες διαφορετικά δεν μπορούν να ολοκληρωθούν εκτός από τη λειτουργία “σιωπηλά”.
Στο Tom Clancy's Splinter Cell: Blacklist, ο παίκτης ξαναπαίρνει τον έλεγχο του Σαμ Φίσερ, ο οποίος δεν είναι πλέον νέος. Όπως συνήθως, τα όνειρά του για ηρεμία δεν πραγματοποιούνται. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν και πάλι μια απειλή, και οι κακόβουλοι της ιστορίας είναι η ομάδα “Μηχανικών” - τρομοκράτες που ζητούν να αποχωρήσουν οι ΗΠΑ από τις χώρες όπου προηγουμένως πραγματοποιήθηκε “δημοκρατική παρέμβαση”. Ως μέσο πίεσης, οι εξτρεμιστές έχουν δημιουργήσει τη λεγόμενη “Μαύρη Λίστα”, όπου αναφέρονται όλες οι τρομοκρατικές επιθέσεις που θα συμβούν εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν λάβουν υπόψη τους απόψεις τους. Είναι μια δύσκολη, αλλά επιλύσιμη κατάσταση, καθώς οι “Γεωργοί” έχουν τον Σαμ Φίσερ, ο οποίος αν και έχει αποσυρθεί, έχει ήδη αποκτήσει την ιδιότητα του συνταξιούχου. Αλλά, όπως είναι γνωστό, δεν υπάρχουν πρώην πράκτορες και πράκτορες. Στον Φίσερ δίνεται το ελεύθερο χέρι και του παρέχεται πλήρης ελευθερία δράσης, αρκεί να σώσει τον φάρο της δημοκρατίας από την τρομοκρατία, ενώ παράλληλα ανακαλύπτει ποιος κρύβεται πίσω από όλες τις σκοτεινές υποθέσεις.
Η “Τρίτη Σκάφη”, μετά από τα γεγονότα που περιγράφονται στο Splinter Cell: Conviction, διαλύθηκε, γι' αυτό δημιουργήθηκε η “Τέταρτη Σκάφη”, με επικεφαλής τον ίδιο τον Φίσερ, ο οποίος έγινε διευθυντής της νεοσύστατης οργάνωσης. Τα κεντρικά γραφεία της “Σκάφη” βρίσκονται στο αεροσκάφος “Παλαντίνος”, γεμάτο με προηγμένη τεχνολογία. Ο “Παλαντίνος” θυμίζει πολύ την “Νορμανδία” από το Mass Effect: ο παίκτης μπορεί να κινηθεί στους θαλάμους, να μιλήσει με ειδικούς, να επιλέξει τον εξοπλισμό για την επερχόμενη αποστολή και ούτω καθεξής. Αλλά αν δεν ασχοληθείς με το να τρέχεις γύρω από τον “Παλαντίνο”, ο εχθρός δεν θα νικηθεί και ο Φίσερ, αν και είναι ο αρχηγός της “Σκάφης”, θα πρέπει να κατέβει από τους ουρανούς στη γήινες υποθέσεις – γιατί κανείς δεν τα καταφέρνει καλύτερα από αυτόν. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, όλες οι αποστολές μπορούν να ολοκληρωθούν ήσυχα, χωρίς να προσελκύουν προσοχή, όπως τις παλιές καλές εποχές, αλλά αν θέλεις, μπορείς να μπλέκεις και σε μάχες – η επιρροή του Conviction είναι ακόμη αισθητή. Εκτός από τη μοναχική λειτουργία, το Blacklist διαθέτει επίσης συνεργασία και έναν πολύ καλό multiplayer με το γνωστό καθεστώς “Κατάσκοποι εναντίον Μισθοφόρων”.