Outlast – een videospel in het survival horror-genre met een first-person perspectief, tevens het debuutproject van Red Barrels – een studio opgericht door mensen die afkomstig zijn uit grote game-uitgevers en ontwikkelingsbedrijven. De release van Outlast vond plaats in september 2013.
Het spel vertelt het verhaal van de omzwervingen van journalist Miles Upshur, die informatie probeert te verzamelen voor een sensationeel artikel. De locatie is de psychiatrische kliniek Mount Massive, waar, volgens geruchten, vreselijke dingen gebeuren. Daar gaat de held heen, en dat 's nachts, zonder enige wapens mee te nemen en met alleen een zaklamp in de auto. Zo beweegt Miles zich in volledige duisternis naar het gebouw van de kliniek, dat echter volkomen onbeschermd blijkt te zijn, en vrijwel meteen stuit hij op zo'n "sensatie" dat een normaal persoon onmiddellijk zonder om te kijken zou wegrennen. Maar nee, meneer Upshur is geen watje – terwijl hij zijn angst en walging onder controle houdt, leidt hij zijn journalistieke stappen dieper de kliniek in, totdat hij zichzelf in een val laat lopen. Bloed, ingewanden, monsterachtige wezens, naakte mannen met messen en afgehakte hoofden – dat is wat zijn gevaarlijke reis vergezelt. Zal hij in staat zijn om terug te komen, zal hij in staat zijn om het artikel te publiceren dat hem roem zal bezorgen? Of zal hij sterven zoals de dommen en dapperen in de donkere gangen van de psychiatrische inrichting? Dit zullen spelers pas ontdekken nadat ze Outlast compleet hebben uitgespeeld.
In de Mount Massive kliniek, zoals eerder vermeld, is er vrijwel niets te zien door de zeer slechte verlichting, en Miles, die zelfs geen zaklamp heeft meegenomen, moet zich helpen met een amateur videorecorder waarop een nachtkijker is geïnstalleerd. Op deze manier beweegt de held het grootste deel van de tijd met de camera aan, wat Outlast verwant maakt aan horrorfilms in de stijl van pseudo-documentaire cinema (zoals "The Blair Witch Project", "Paranormal Activity" etc.), en versterkt het gevoel van aanwezigheid en de angstige sfeer. Naast de camera, waarmee de held de gebeurtenissen vastlegt, is er ook een notitieboekje waarin Miles belangrijke informatie opschrijft. Naarmate de protagonist verder gaat, vindt hij talloze mappen met gegevens en een hoop ander papierwerk – via deze informatieve bronnen worden de plotdetails geleidelijk duidelijk.
De Mount Massive kliniek, ondanks de benauwende stilte, is niet leeg – her en der rondlopen ooit patiënten, die nu volledig zijn doorgeslagen. Sommigen ervan letten helemaal niet op Miles en zijn bezig met hun eigen zaken: ze bonken hun hoofden tegen de muren, kijken naar een tv die onder het bloed zit, of rommelen met iemands ingewanden. Maar er zijn ook agressieve individuen, die soms nauwelijks mensen lijken. Ze kunnen uit elke hoek verschijnen en de held beginnen te achtervolgen, die geen enkel wapen heeft. De enige kans om te ontsnappen is om ergens onder te duiken: in een kast, onder een bed, of tussen een hoop vuilnis. Miles heeft een voordeel – de camera met nachtzicht, en dankzij deze kan hij volgen welke kant zijn potentiële vijanden op gaan. Het probleem is echter dat de batterij van de camera af en toe leegraakt, en dan doemt de duisternis op, wat de angst versterkt – wanneer je beseft dat er op een meter van je een geesteszieke halfnaakte man met een enorme bloedige machete staat te hijgen, voelt het al erg ongemakkelijk, en dat is nog zachtjes gezegd.