Zwaard van Umbra.
Zorg dat je niet in de problemen komt met Umbra. Met hem krijg je altijd gedoe.
Barbas.
Suraan, de parel van Vvardenfell, dook de schemering in. Het meer van Masobi bracht een avondkoelte met zich mee, zijn wateren weerspiegelden de lichten van de stad en de rozenkleurige strepen van de zonsondergang. En achter de deur, subtiel verlicht door een rood licht, deelden ze de laatste geruchten. Helvian, de eigenaresse van deze gelegenheid, vertelde zonder enige schroom over de dolende gek in de heuvels ten oosten van de stad.
Een kort aantekening op de gele pagina's van het dagboek - zo begon de kennismaking met de legende.
* * *
Niemand kan precies zeggen uit welk metaal dit zwaard is gesmeed, maar degenen die pech hebben gehad om het te zien, hebben weinig twijfels over deze kwestie. Alleen uit ebonieterts, gewonnen uit de mijnen van Morrowind, worden matzwart wapens gemaakt die vrijwel ongeëvenaard zijn in scherpte en sterkte. Niet elke smid kan met zo'n materiaal werken. En al helemaal niet elke krijger die zichzelf een ebonieten wapen kan veroorloven - het is licht alleen voor degenen die gewend zijn aan dat dodelijke gewicht, en het wordt vele malen duurder gewaardeerd dan zijn gewicht.
Wie weet waar de oude heks Næn Vær dit zwaard heeft gekregen. Misschien heeft ze het ontvangen als betaling van een edelman voor diensten waarover men niet luidop spreekt, maar die bijdragen aan een snelle wisseling van heersers op de troon? Of was het de enige manier waarop de zwerende held zichzelf kon betalen voor zijn genezing van vampirisme of weerwolfachtigheid? Of misschien de meest triviale optie - diefstal of moord? Maar, zoals Sheogorath wel zegt, het zwaard had heel goed eerbaar geruild kunnen zijn voor een volwaardige zak geld.
Wie zou zich trouwens Næn Vær herinneren, als ze dit zwaard niet had betoverd? De gouden patronen, die traditioneel de ebonieten wapens verfraaien, zijn vervaagd onder de vloed van jaren en bloed, maar noch de toverspreuken van de heks, noch de scherpte van het blad zijn aan de tijd onderhevig. Draai het zwaard zo dat het licht onder een bepaalde hoek valt - en je zult het paarse flonkerende oude magie zien. Yagrum Bagarn, de laatste overlevende Dwemer, schrijft in zijn notities over de bekendste artefacten dat de functie ervan is om de zielen van zijn slachtoffers te vangen. Een vreemde magie voor een van de machtigste zwaarden in Tamriel, maar dat is slechts op het eerste gezicht.
Gekruisigd voor haar duistere daden, heeft Næn het wapen weten te verbergen. Van tijd tot tijd verschijnt het weer op het doek van de geschiedenis, en het dient degene die zij waardig acht. Hoewel