Προεπισκόπηση από το ripten.com [μετάφραση]
Η ώρα στο «Skyrim» τελικά με έκανε να πιστέψω
Ντέιβ Όσρι
25.08.2011
Πίστευε.
Ω, Σέογκορατ, κύριέ μου και προστάτη… Γιατί αμφέβαλα για την παραφροσύνη Σου; Μήπως έχασα το μυαλό μου; Στα αλήθεια πίστευα ότι το γκρίζο demo από το E3 έδινε μια ιδέα για το παιχνίδι; Ω, πόσο λάθος ήμουν!.. Θα μπορέσεις να με συγχωρέσεις;
Ίσως.
Όπως πολλοί από εσάς ήδη γνωρίζετε, δεν ήμουν πολύ εντυπωσιασμένος από την demo έκδοση του «Skyrim» από το E3. Στην πραγματικότητα, ήμασταν με τον Στεφίροτ Γκουτόσκι τόσο τρομερά απογοητευμένοι από όσα μας έδειξαν, που δώσαμε στο παιχνίδι το βραβείο «Το πιο σκληρό απογοήτευση».
Κάναμε τρομερό λάθος.
Ναι, ακόμα πιστεύω ότι η demo έκδοση του «Skyrim» από το E3 ήταν ντροπιαστική και ότι το καλύτερο RPG εκεί ήταν το «Reckoning», αλλά, αφού έπαιξα το «Skyrim» για μία ώρα πίσω από κλειστές πόρτες, είμαι εξαιρετικά χαρούμενος να σας ανακοινώσω ότι τώρα πιστεύω πραγματικά στην πέμπτη κύρια σειρά της «Bethesda». Και εσείς πρέπει να πιστέψετε κι εσείς.
Βλέπετε, σε αυτό το θέμα είμαι πολύ αυστηρός κριτικός. Όπως γνωρίζετε πολλοί από εσάς, είμαι παίκτης RPG στον υπολογιστή και παλιός θαυμαστής των «Elder Scrolls».
Άφησα την Μαντέλα για μένα στο «Daggerfall». Έδωσα στο μουσείο των θησαυρών στο «Morrowind» ό,τι μπορούσα... και μετά το έκλεψα πίσω. Έκλεισα όλες τις πύλες στο Ξεχνιό και μάζεψα όλους τους θησαυρούς στον Κυριδία, και μετά έπρεπε να δημιουργήσω ένα mod για επιπλέον ράφια στο αρχοντικό του Σκίνγκρατ. Δεν έμπαιναν! Και για ποιο λόγο όλα αυτά; Κανείς και ποτέ δεν θα μπει στα σπίτια μου στο «Elder Scrolls», δεν θα δει τις ανεκτίμητες συλλογές και τους θησαυρούς, αλλά παρ' όλα αυτά ασχολούμαι με αυτό. Και δεν είμαι ο μόνος.
Χρειαζόμαστε… περισσότερα… ράφια…
Ίσως και εσείς έχετε κάποιο «Pelvis of Elvis» πάνω από το τζάκι σε ένα από τα σπίτια σας από το «Oblivion»… αλλά παρ' όλα αυτά, σας έχω αποσπάσει. Απλώς έτσι παίζω το «Elder Scrolls». Ζω για την εμβάπτιση στο παιχνίδι, τη διαφυγή από την πραγματικότητα, την ομορφιά ενός εντελώς ιδιαίτερου κόσμου που δεν μοιάζει με αυτό που μπορούμε να δούμε γύρω μας. Για την ελευθερία, για την επιλογή και, συχνά, για τις συνέπειές της.
Και ακόμα και αν είμαι τόσο προκατειλημμένος, γελούσα με πολλούς κριτικούς που με αποκαλούσαν τρελό μετά το E3. Έγραφα ότι είναι απλώς φοιτητές που δεν θα μάθαιναν την ιστορία του κόσμου ακόμα και αν απειλούνταν με αποκεφαλισμό από το δαιμονικό δρεπάνι των δαιμόνων! Τους θεωρούσα τυφλούς θαυμαστές, για τους οποίους το «Elder Scrolls» άρχισε με το «Oblivion». Αυτά τα πιτσιρίκια, φυσικά, δεν είχαν ιδέα για το «Daggerfall» και το «Morrowind»! Δεν είχαν ούτε καν τροποποιήσει ποτέ στη ζωή τους και δεν είχαν ούτε ακουστά για το «Nehrim». Αυτοί είναι οι λάθος, εγώ είμαι σωστός, έτσι δεν είναι, μωρά!
Αλλά δεν λάθεψαν. Αυτοί δεν έκαναν λάθος πιστεύοντας.
Ντέιβ, απογοητεύομαι.
Έτσι, αφού έπαιξα το «Skyrim» για μία ώρα χωρίς καθόλου περιορισμούς, εκτός από το χρόνο, και απόλαυσα κάθε λεπτό από αυτές τις εξήντα, θέλω να ζητήσω συγγνώμη.
Συγγνώμη στους αναγνώστες, συγγνώμη στους φίλους, συγγνώμη στην «Bethesda» και ακόμη και στους φοιτητές, οι οποίοι πίστευαν στους Χάρτες ακόμα και όταν έχασα την πίστη μου. Συγχωρέστε με.
Αλλά δεν ήρθατε εδώ για δάκρυα, σωστά; Θέλετε να διαβάσετε για τις περιπέτειές μου στο «Skyrim», έτσι δεν είναι; Λοιπόν, ας γίνει αυτό.
Στο σουίτα που μπήκα, υπήρχαν μερικοί εκπρόσωποι των παιχνιδιών και μια σωρεία κονσολών «Xbox 360» με αναλογικές τηλεοράσεις. Ο Πιτ Χάινς και ο Τοντ Χόουαρντ από την «Bethesda» μας ενημέρωσαν ότι ο παίκτης ξεκινά τη demo έκδοση ως αιχμάλωτος σε μια σπηλιά και ότι μπορεί να πάει όπου θέλει. Μας είπαν μόνο αυτό, και αυτό χρειαζόμουν.
Η δημιουργία χαρακτήρα στο «Skyrim» είναι τόσο λεπτομερής όσο και στο «Oblivion», αν όχι περισσότερο. Μόνο κοίταξε αυτή την πληθώρα επιλογών! Αλλά δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με αυτό το περίπλοκο σύστημα, καθώς είχα μόνο μία ώρα για να παίξω.
Γι' αυτό έριξα γρήγορα τις βασικές επιλογές: μπόςμερ… τατουάζ… ιακωβός… αυτό θα κάνει! Πάμε!
Δείτε τον πρώτο χαρακτήρα μου στο «Skyrim»!
Έχοντας απελευθερωθεί από τις αλυσίδες, όρμηξα διασχίζοντας τη σπηλιά, άνοιξα πόρτα προς τα έξω και βγήκα στις εκτενείς λειψαλιές του ΣΚΑΙΡΙΜ, λαμβάνοντας μια καλή δόση ηλιακού φωτός στο πρόσωπο. Έτοιμο, έφτασα. Ήρθε η ώρα να αρχίσω την περιπέτεια.
Αλλά από πού να αρχίσω; Πέρασε τόσος καιρός από την τελευταία μου παιχνίδι, στο οποίο ένιωθα την ελευθερία, που δεν ήξερα καν πού να πάω και τι να κάνω! Κοιτάζοντας την πυξίδα, που ήταν πολύ παρόμοια με εκείνη από το «Oblivion», παρατήρησα ένα μικρό στρατόπεδο βόρεια-ανατολικά. Εκεί πήγαινε ο μπόςμερ.
Με το που κινούμουν στο δάσος, έπεσα πάνω σε τρεις τύπους με δερμάτινες πανοπλίες, που στέκονταν γύρω από μια φωτιά, περιτριγυρισμένοι από σκηνές. Δεν είχα ιδέα αν ήταν εχθρικοί, οπότε έπρεπε να περιμένω μέχρι να τρέξουν προς το μέρος μου με τα όπλα τους.
Αααααα!
— Στο διάβολο! — φώναξα, θυμόμενος ότι δεν είχα επιλέξει πανοπλίες και όπλα. Ούτε για τα ξόρκια είχα καθαρή εικόνα. Γρήγορα έβαλα το παιχνίδι σε παύση και κάλεσα το νέο βελτιωμένο μενού. Ξόρκια υπήρχαν! Τέλεια. Αδύνατη φωτιά στο αριστερό χέρι, αδύνατο θεραπευτικό στο δεξί. Έτοιμο. Ήρθε η ώρα να πατήσω το κουμπί και να φτιάξω τους κακοποιούς.
Ένα ρεύμα φωτιάς εκτοξεύτηκε από το αριστερό μου χέρι. Οι ανόητοι κακοποιοί ψήθηκαν καλά. Ακόμα και με το χαμηλό επίπεδό μου, σχεδόν δεν αντιστάθηκαν. «Παράξενο, αυτό είναι λίγο εύκολο», σκέφτηκα. Αλλά δεν υπήρχε χρόνος για απορίες, οι προθεσμίες πίεζαν. Γρήγορα, εξετάζοντας τα πτώματα, παρακολούθησα πώς κύλησαν από το πράσινο κλίμακα, όπως συνηθίζεται στη σειρά. Σας διαβεβαιώνω, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το κουμπί «Πάρε τα πάντα». Τα πήρα όλα από αυτούς τους κακοποιούς, συμπεριλαμβανομένης της περηφάνειάς τους.
Και πάλι, κάλεσα το μενού και άρχισα να κοιτάω τα αποσπασμένα. Το αλμπουμ είχε επίσης βελτιωθεί. Το παιχνίδι καθαρά αναφέρει ποια αντικείμενα είναι καλύτερα από όσα ήδη έχω και ποια από τα υπάρχοντα είναι τα καλύτερα. Δεν χρειάζεται να κοιτάτε πλέον τα σήματα προσπαθώντας να καθορίσετε τι είναι καλύτερο, όλα παρέχονται αμέσως. Επιπλέον, μπορείτε να ορίσετε εύκολα αγαπημένα, ώστε να αλλάζετε όπλα, πανοπλίες και ξόρκια με ένα πάτημα. Υπέροχο!
Ανάψτε!
Καθώς ήμουν μπόςμερ με όνειρα για μια καριέρα ως κυνηγός, πήρα ελαφρείς δερμάτινους θώρακους, ένα τσεκούρι και ένα τόξο. Φαινόταν ότι μπορώ να τα καταφέρω όλα. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσω το ταξίδι. Ωστόσο, οι κακοποιοί είχαν στήσει ένα ωραίο στρατόπεδο. Μήπως να ξαπλώσω λίγο;
ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΞΕΝΗ ΚΡΕΒΑΤΙ. Σκατά, είναι «Elder Scrolls». Έπρεπε να προχωρήσω προς τα εμπρός.
Ταξιδεύοντας προς μια λίμνη, αποφάσισα να κολυμπήσω. Οι κινήσεις κολύμβησης είχαν βελτιωθεί, αλλά το νερό ήταν, χμμ, μουντό. Καθώς ο χαρακτήρας έπλεε γύρω από τη λίμνη, παρατήρησα τον Μπίλι Σαϊμπλί από το «Machinima», ο οποίος με μια χαμόγελο παρακολουθούσε τα υδατοβιολογικά μου κατορθώματα. Αυτό με έκανε να θυμηθώ ότι ο χρόνος τελείωνε και ότι απλώς τον σπαταλούσα.
Έπρεπε να βγω στην ακτή και τελικά να χρησιμοποιήσω τον χάρτη για να καθορίσω τον προορισμό.
Πού να πάω και τι να κάνω;
Αφού πάτησα το κουμπί, η κάμερα υψώθηκε στον ουρανό. Να και αυτό είναι η ενδοπαιχνιδική χάρτης! Ο χάρτης στο παιχνίδι — ο ίδιος ο κόσμος! Μπορείτε να δείτε όλο το ΣΚΑΙΡΙΜ από ύψος πουλιού. Να αυτό καταλαβαίνω, ορίζοντες! Μαγευτική θέα, που μεταφέρει τη μεγαλοπρέπεια του παιχνιδιού. Είστε αμελητέοι, και το ΣΚΑΙΡΙΜ… το ΣΚΑΙΡΙΜ είναι τεράστιο. Κοντά είδα μια πόλη και αποφάσισα να περπατήσω προς εκέι.
Ωστόσο, λίγο αργότερα μια γυναίκα μου πλησίασε, καταδιωκόμενη από μια ακόμα ομάδα κακοποιών.
Μου ζήτησε να τη βοηθήσω. Δέχτηκα την αποστολή ακριβώς τη στιγμή που οι κακοποιοί με πλησίασαν, οπότε ήταν αργά για να βγάλω το τόξο. Έτσι, ήθελα να βγάλω το τσεκούρι, αλλά πάτησα λάθος κουμπί (καταραμένες κονσόλες) και αντ’ αυτού εναλλάχτηκα σε όψη τρίτου προσώπου. «Πω πω!» — σκέφτηκα. «Τώρα είναι πραγματικά κακά, φώναξα.» Αλλά δεν υπήρχε χρόνος να θρηνώ. Απόφυγα ένα κακοποιό και χτύπησα τον δεύτερο. Σύντομα όλοι τους ήταν νεκροί, και γύρισα την κάμερα, κοιτάζοντας τα πτώματα, και πήδηξα από τη χαρά. «Σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα», μου ήρθε να πω. «Η κινούμενη εικόνα του άλματος δεν είναι απαίσια και… Θεέ μου, μόλις σκότωσα κάποιον από τρίτο πρόσωπο!». Επιπλέον, πήρα πολύ ευχαρίστηση από αυτό. Μπορώ να δηλώσω ότι το «Skyrim» σε λειτουργία τρίτου προσώπου είναι όχι μόνο παιχνιδιάρικο αλλά και διασκεδαστικό; Είναι δυνατόν; Μήπως η «Bethesda» πραγματικά κράτησε τον λόγο της και έκανε ένα παιχνίδι από τη σειρά «Elder Scrolls», στο οποίο μπορείς να παίξεις και χωρίς την πρώτη προσέγγιση; Φαίνεται ότι έτσι είναι. Εντυπωσιάστηκα.
Δεν κάνει τίποτα, μωρό.
Η γυναίκα με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να την συνοδεύσω στην πόλη. Μείνωντας στο τρίτο πρόσωπο, το έκανα με την ελπίδα ότι θα με προσκαλέσει στο σπίτι της. Και εκεί συμπαθητικά θα της έδειχνα πώς διασκεδάζουν οι δασόβιοι ελφές στο Βαλενβούντ.
Δυστυχώς, δεν με προσκάλεσε σπίτι της, αλλά δεν πειράζει. Έφτασα στο χωριό. Ήρθε η ώρα να πάρω αποστολές. Είναι RPG, στο κάτω-κάτω.
Περιπλανιόμουν στους δρόμους και συζητούσα με μερικούς περαστικούς, και μπήκα σε ένα ταβέρνα. Εκεί τραγουδούσε ένας μπαρντ… πραγματικά τραγουδούσε! Δεν ψιθύριζε κάτι σαν ποιήματα, όπως στο «Oblivion»; το τραγούδι του είχε μελωδία! Και αυτή τη φορά, οι επισκέπτες χόρευαν στον ρυθμό!
Λέγεται ότι αν ο μπαρντ τραγουδήσει αρκετά, όλοι θα μεθύσουν και θα λιποθυμήσουν, οπότε μπορείτε να τους ξεγυμνώσετε.
Πλησίασα έναν τύπο με μια μπουκάλα στο χέρι. Με κοίταξε και ρώτησε ζοφερά: «Τι θέλεις, περιηγητή;». Αμέσως αναγνώρισα αυτή τη φωνή. Τζιμ Κάμινγκς! Σκέφτηκα να φωνάξω σε όλο το δωμάτιο. Ακόμη και κάλεσα τον Τοντ Χόουαρντ. «Τζιμ Κάμινγκς!», του είπα. «Είμαι μεγάλος θαυμαστής του, είναι καταπληκτικό που είναι στο παιχνίδι!».
Ο Τοντ προσποιήθηκε ότι είναι αγνός.
— Στο «Oblivion» υπήρξαν περίπου δώδεκα ηθοποιοί φωνής. Στο «Skyrim» είναι πάνω από εβδομήντα… και σύντομα θα εκδώσουμε δελτίο τύπου με τον πλήρη κατάλογο.
Χαμογέλασα, αλλά αμέσως σκέφτηκα: «Είσαι σκατόψυχος, θα μπορούσες απλώς να πεις «Ναι!»». Αλλά αποσπάστηκα...
Αφού πήρα μερικές αποστολές από το ταβέρνα, ξεκίνησα για την εκτέλεση της πρώτης. Ένας από τους χωρικούς μου ζήτησε να κλέψω κάτι από ένα μήνα. Ένα ημερολόγιο ή κάτι τέτοιο. Στην επιτακτική είπα, δεν διάβασα το κείμενο της αποστολής, απλά έτρεξα πίσω από το βελάκι, έσπασα την κλειδαριά της πόρτας και ανέβηκα στον πάνω όροφο. Ήδη προσεγγίζοντας το ημερολόγιο και φτάνοντας στην έξοδο, έπεσα στα μάτια ενός φρουρού.
Δεν είμαστε ντόπιοι…
«Σκατά», σκέφτηκα. «Να τα πληρώσω ή να τον σκοτώσω;». Ευτυχώς, δεν έπρεπε να διαλέξω. Η demo έκδοση λειτουργεί σε alpha build, οπότε ο σφάλμα φρουρός απλώς έφυγε, σαν να μην έγινε απολύτως τίποτα. \_\_\_ Ωστόσο, υποσχέθηκα να μην επαναλάβω αυτό το λάθος στην τελική έκδοση του παιχνιδιού.
Επιστρέφοντας το ημερολόγιο στον εργοδότη, τον οποίο – σκατά – φώναξε ο Τζιμ Κάμινγκς, έλαβα αμοιβή και προχώρησα στην επόμενη αποστολή. Ο στόχος της ήταν λίγο πιο μακριά.
Πρώτα, περιπλανήθηκα στα τοπικά καταστήματα για να βεβαιωθώ ότι είχα αρκετά εφόδια. Πανοπλίες χωρίς γρατσουνιές, τόξο και τσεκούρι έτοιμα. Ακόμα και ένας ωραίος ασπίδιο. Πλήρης έτοιμος για μάχη… και είκοσι πέντε λεπτά για να την χρησιμοποιήσω.
Έτοιμος για μάχη… ελπίζω.
Πήγα προς την κατεύθυνση που έδειχνε το βελάκι της αποστολής. Μη θέλοντας να περιπατώ στην κοπιασμένη διαδρομή, σύντομα χτύπησα το πρόσωπό μου σε μια κλίση τριάντα μέτρων. Αλλά το βελάκι έδειχνε κατευθείαν σε αυτήν! Φυσικά, θα μπορούσα να παρακάμψω, αλλά αυτό είναι το «Elder Scrolls», στο διάολο!
Έτσι, έκανα αυτό που κάνει κάθε υπολογιστής gamer με αυτοσεβασμό: χρησιμοποίησα ένα σφάλμα και προσπέταξα στο κλίση, βγαίνοντας γρήγορα σε ένα χιονισμένο μονοπάτι. Ο καιρός διέφερε πολύ από την αντίστοιχη πλευρά του χωριού. Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει, συνέχιζε να χιονίζει. Επιπλέον, μόλις προσαρμόστηκα στο περιβάλλον, ένα draugr με επιτέθηκε! Ετοίμασα την ασπίδα και το τσεκούρι. «Θα πεθάνεις για αυτό!» — ψιθύρισα, βλέποντας τον Μπίλι να γελάει με τη μανία του geek σε εμένα. Η κακή νεκρή καταβλήθηκε με ορμή. Έκλεισα με την ασπίδα και υποχώρησα ένα βήμα. Κανονική χτύπημα, ισχυρό χτύπημα! Εκείνος πάλι με επιτέθηκε με το σπαθί και εγώ κλείστηκα πάλι με την παλαιωμένη σιδερένια ασπίδα. Αυτή τη φορά το χτύπημα ήταν πιο αδύναμο, οπότε με μια γρήγορη ώθηση, τον έριξα από το γκρεμό. Ο Draugr έπεσε στο έδαφος.
Θα πεθάνεις για αυτό!
Σταμάτα. Τι μόλις έκανα; Έριξα τον draugr από τον βράχο με την ασπίδα; Πάτησα ξανά το ίδιο κουμπί. Σκατά, η μυρωδιά είναι δυνατόν; Πιστεύω ότι ένας κανονικός σπαθιστής θα το αποκαλούσε parry, αλλά εμείς εδώ στην Αμερική το ξέρουμε ως ώθηση. Τώρα μπορώ να σπρώχνω τους αντιπάλους. Καλό. Με επιτέθηκε και άλλος draugr. Δεν είναι η ώρα να φθανώ! Γρήγορο χτύπημα με την ασπίδα και αυτός ο θνητός έτρεξε πίσω από τον πρώτο! Χαχαχα, τι θαύμα!
Καλά τα πηγαίνετε, «Bethesda», τέτοια ωραία πράγματα καθιστούν την μάχη στο «Skyrim» πολύ καλύτερη. Και μια κανονική κίνηση δεν είναι εις βάρος.
Συνοπτικά, στέλνοντας χαμηλά άλλους draugrs, σκελετούς και νεκρούς, κατέληξα σε μια μεγάλη πόρτα στην πλαγιά του βουνού. Το βελάκι της αποστολής έδειχνε κατευθείαν σε αυτή, οπότε υποθέτω ότι είτε ο στόχος είναι μέσα στο βουνό, είτε από την άλλη πλευρά του. Εξωτερικά, εν πάσει περιπτώσει, ήταν κρύο, οπότε μπήκα.
Φίλοι, σας ενοχλεί αν καθίσω εδώ;
Περπατώντας σε έναν στενό παγωμένο διάδρομο, άκουσα ήχους που προέρχονταν από κακούς. «Δεν πειράζει», σκέφτηκα. «Δεν είναι ίσοι μου». Πίσω από την επόμενη πόρτα βρήκα ένα ζεστό εσωτερικό μέρος του βουνού και μια λαμπερή στοιβάδα σκόνης, που είχαν μισοσάπια γούνινα μποτάκια και ξίφος. Όχι απλώς οποιοδήποτε ξίφος, αλλά ένα μεγάλο, ασημένιο, διπλό ξίφος, που είναι καταραμένο ΜΕ ΦΩΤΙΑ. Το έπιασα αμέσως, καθώς το αλμπουμ μου ευγενικά υπενθύμισε ότι είναι κάπου 9000 φορές καλύτερο από το σκουριασμένο τσεκούρι. «Ωχ, μα πάλι», σκέφτηκα. «Αυτό είναι στο σωστό».
Οπλισμένος με το νέο μου αξιωματικό ξίφος, προχώρησα βαθιά στη σπηλιά. Στο κέντρο του βουνού υπήρχε μια πολύ μεγάλη αίθουσα. Από τη βάση με ανηφορική σκάλα, στη μέση που εγώ και στέκομαι. Πηγαίνοντας κάτω, σίγουρα θα έπεφτα από την πορεία, έτσι ώστε ο μπόςμερ μου ανέβαινε πάνω, αναζητώντας όλες τις φανταστικές και ωραίες. Δυστυχώς, αντί να βρω ωραία, βρήκε νεκρούς, που, ωστόσο, ήταν πολύ πιο εύκολο να τους κόψω με το μαγευτικό διπλό ξίφος. Οι νεκροί κομματιάζονταν με αγωνία, φωτίζοντας στους χτύπους με το Κεφαλοθάνατο! Η σκάλα ψηλά είχε σπάσει, οπότε έπρεπε να επιστρέψω κάτω. Επιπλέον, άλλοι νεκροί. Ένα-ένα τους έδιωξα στο Ξεχνιό με το νέο σπαθί μου. Πολύ απλό.
Ξαφνικά, με χτύπησε μια φωτεινή σφαίρα. «Τι διάβολο, πού προήλθε αυτό;». Άκουσα γέλια. Βρικόλακες! Μια καλή παρέα δημιουργημένη στον πρόποδα του βουνού με κάποιο άγαλμα. Έπρεπε να το αναγνωρίσω νωρίτερα. Αυτοί οι βρικόλακες δεν παίζουν, τα ξόρκια τους σβήνουν γρήγορα την υγεία μου. Έτρεξα και κράτησα το κουμπί της ισχυρής χτύπησης, ελπίζοντας ότι θα τους τερματίσει. Και πώς τους τερμάτισα, μωρέ! Με μια χτύπημα φωτιάς και ατσάλι, έκοψα κι τους δύο.
— Ορίστε, παιδάκια του «Δυτικού Λίθου».
Αφού τσέκαρα τους καρπούς των βρικολάκων, κατάλαβα πως ήμουνα βεβαρημένος και δεν μπορούσα να τρέξω. Γιατί είμαι πάντα βεβαρημένος; Ωχ… Έπρεπε να απορρίψω μερικά σκουριασμένα σπαθιά και κομμάτια δέρματος πριν περάσω τα βρικολαίμαργα και βγω από το βουνό. Το βελάκι της αποστολής είχε ακόμα προσανατολιστεί προς τα εμπρός. Τουλάχιστον κινούμουν στη σωστή κατεύθυνση.
Προχωρώντας!
— Υπόλοιπα πέντε λεπτά, — προειδοποίησαν.
Καταραμένο, μόνο πέντε λεπτά. Ένας φρουρός με άλογο πέρασε από δίπλα μου. Προσπάθησα να του μιλήσω, αλλά έπεσα πάνω στο «Δεν έχω ώρα για να μιλώ μαζί σου, ξένος».
«Τι διάβολο;» — έβγαλα το φλεγόμενο διπλό ξίφος του θανάτου και έκοψα τον σκατανθρώπου μαζί με το άλογό του όπως το καυτό μαχαίρι βυθίζεται στο βούτυρο. Το άλογο πήρε φωτιά και έπεσε στη γη, ενώ ο φρουρός… Εεεμ, άρπαξε στον ουρανό με ταχύτητα 160 χιλιόμετρα την ώρα και εξαφανίστηκε στα σύννεφα. Θεέ μου, πώς λατρεύω τις alpha εκδόσεις…
Αλλά μετά συνέβη κάτι πραγματικά μαγευτικό.
Καθώς κοιτούσα ψηλά, όλα γύρω σταμάτησαν. Η ημέρα έγινε νύχτα και πάνω από τα χιονισμένα εδάφη και τα παγωμένα δέντρα του ΣΚΑΙΡΙΜ απλώθηκε ο βόρειος φωτισμός. Η θέα ήταν υπέροχη, μαγευτική… και κονσολωμένη.
Ο Πιτ Χάινς είδε την έκφραση του προσώπου μου και ρώτησε:
— Ωραίο, ε;
— Αχ… — απάντησα. — Όμορφα.
Αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα, με αγόρασαν με το παραπάνω. Τότε κατάλαβα ότι απλώς πρέπει να πάρω πίσω τα λόγια μου για το «Skyrim», που είχα πει μετά το E3. Και τώρα το έκανα.
Εάν η «Bethesda» κατάφερε να κάνει έναν τόσο κορεσμένο παίκτη «Elder Scrolls» όπως εγώ να πιστέψει στο παιχνίδι, τι μπορείτε να προβάλετε στο κόσμο του «Skyrim»; Κατά τη γνώμη μου, τίποτα. Ήδη πιστεύατε και τώρα απλώς χαίρεστε που πίστεψα και εγώ.
Σκεφτείτε για τον χρόνο που θα περάσετε μαζί του όταν το «The Elder Scrolls V: Skyrim» κυκλοφορήσει στις 11.11.11.
Δεν είστε έτοιμοι.
Η μετάφραση είναι αυθεντική.
Ευχαριστώ για την παροχή του υλικού — Condottiere.
Ευχαριστώ για την διόρθωση — Soth και Kavem.
Ευχαριστώ για την υποστήριξη — Sinmara.