Επισκόπηση του φεστιβάλ επιτραπέζιων παιχνιδιών Games Day 2026
Το Σαββατοκύριακο 17 και 18 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε το όγδοο Φεστιβάλ Επιτραπέζιων Παιχνιδιών Games Day. Οι διοργανωτές του, το χόμπι κέντρο goldfish, προσπάθησαν να ψυχαγωγήσουν τους επισκέπτες με διάφορες δραστηριότητες και φυσικά να επιδείξουν τις νέες κυκλοφορίες σε επιτραπέζια παιχνίδια διαφόρων μορφών και μεγεθών.
Για την ιστορία και τις τρέχουσες υποθέσεις της goldfish, έχω ήδη ρωτήσει έναν από τους συνιδρυτές του εκδοτικού οίκου, τον Αντώνη Μορόζοβα. Και τώρα ήρθε η ώρα να αφηγηθώ τι ακριβώς οι διοργανωτές έφεραν στη σκηνή του Danilovsky Event Hall για τους επισκέπτες του φεστιβάλ και τι κατάφερα να δοκιμάσω.
Αρχίζω με γενικές πληροφορίες. Το μεγαλύτερο μέρος της σκηνής είχε αφιερωθεί στις «γκαλερί» εκδοτικών οίκων όπως «Лавка игр», «Эврикус», «Crowd Games» (μην συγχέετε με την «Crowd Republic» — είναι εντελώς διαφορετική εταιρεία, αν και ασχολείται επίσης με επιτραπέζια παιχνίδια, αλλά εστιάζει στη χρηματοδότηση μέσω μαζικής παραγωγής), «Φάμπρικα παιχνιδιών», «Νίζα Γκαμς», «Freak or Geek», «Γκεμενότ» και «Ετερίς». Εκεί όλοι οι ενδιαφερόμενοι μπορούσαν να γνωρίσουν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια υπό την καθοδήγηση ειδικά εκπαιδευμένων δασκάλων, που γνώριζαν όλες τις λεπτομέρειες των κανόνων. Και κάθε γκαλερί είχε δίπλα και ένα περίπτερο-κατάστημα του αντίστοιχου εκδότη, όπου μπορούσες να αγοράσεις το επιτραπέζιο παιχνίδι που σου άρεσε.
Υπήρχαν επίσης ξεχωριστά περίπτερα-καταστήματα με αναμνηστικά προϊόντα, διάφορα αξεσουάρ όπως ζαριά και ακόμα και σοκολατένια προϊόντα (ανάμεσα στα οποία υπήρχαν αντικείμενα και χαρακτήρες από κόμικς, ταινίες, παιχνίδια και ούτω καθεξής). Ωστόσο, όλοι οι πωλητές επικεντρώθηκαν σε μια ζώνη, κοντά στην είσοδο.
Αξίζει να αναφέρω τη ζώνη όπου διεξαγόταν το παιχνίδι/παρουσίαση του παιχνιδιού «Αίμα στον πύργο του ρολογιού», καθώς αυτή η νέα κυκλοφορία ήταν η πρώτη με την οποία κατάφερα να εξοικειωθώ. Είχα μάλιστα κλείσει θέση εκ των προτέρων για τη συνεδρία (ευτυχώς αυτό γινόταν με λίγα κλικ στο Telegram bot).
Είναι αστείο ότι το «Αίμα» είναι μία τοπική εκδοχή του ξένου Blood on the Clocktower, το οποίο είναι στην πραγματικότητα μια παραλλαγή της δικής μας «Μαφίας». Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά είναι ο μεγάλος αριθμός ρόλων με τις δικές τους ιδιότητες και δυνατότητες. Στην πραγματικότητα, σε κάθε σενάριο (και υπάρχουν αρκετά) όλοι οι κάτοικοι (τόσο οι ειρηνικοί όσο και οι υποστηρικτές του δαίμονα) έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες.
Η δεύτερη διαφορά από τη «Μαφία» είναι ότι οι νυχτερινές δολοφονίες διαπράττονται από συγκεκριμένους χαρακτήρες (κυρίως από τον δαίμονα, η εξόντωσή του είναι ο στόχος των ευσυνείδητων πολιτών), και για τη λιντζια θα πρέπει να έχει περισσότερες ψήφους απ' ότι οι μισοί ζωντανοί κάτοικοι. Αλλά υπάρχει ένα σημείο — οι νεκροί μπορούν επίσης να ψηφίζουν, αν και μόνο μία φορά. Έτσι, προς το τέλος του παιχνιδιού, ακόμη και οι προηγουμένως θανατωμένοι παίκτες μπορούν να κλείσουν την πλάστιγγα προς μία κατεύθυνση.
Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν η ιδέα της «δηλητηρίασης», όταν ο χαρακτήρας που χρησιμοποιεί την ικανότητά του παίρνει λανθασμένες πληροφορίες από τον παρουσιαστή (ναι, στο παιχνίδι υπάρχει ένα ιδιαίτερο άτομο που είναι υπεύθυνο για όλες τις αλληλεπιδράσεις), έγινε υπερβολικά πολλές αβεβαιότητες. Ωστόσο, ίσως για πιο έμπειρους παίκτες, οι οποίοι μπορούν εύκολα να υπολογίσουν όλες τις επιλογές, αυτό πράγματι είναι ένας τρόπος να αυξήσουν τη δυσκολία.
Ένα άλλο παιχνίδι που δοκίμασα ήταν ήδη πιο τυπικό επιτραπέζιο παιχνίδι — «Πλώροι». Είναι το δεύτερο παιχνίδι της σειράς (το πρώτο ήταν «Φτερά», και το τρίτο «Δράκοι»), όπου πρέπει να συλλέγεις και να μεγαλώνεις ζώα (σε αυτήν την περίπτωση — ψαριών), με το γεγονός ότι όλες οι κάρτες και τα πιόνια στα χέρια των παικτών είναι ανοιχτές και μπορείς εκ των προτέρων να υπολογίσεις τις δυνατότητες των αντιπάλων (με την επιφύλαξη των καρτών που θα πάρουν από τη στοίβα). Φυσικά, με την προϋπόθεση ότι έχεις κάποια πείρα. Εγώ δεν είχα τέτοια, οπότε στο τέλος κατέλαβα την τελευταία θέση.
Γενικά, μεταξύ των παιχνιδιών υπήρχαν αρκετά συνεργατικά, όπου οι παίκτες δεν χρειάζεται να ανταγωνίζονται ή να μάχονται ο ένας με τον άλλο, αλλά, αντίθετα — να συνεργάζονται, προκειμένου να ολοκληρώσουν αποστολές, εμπόδια και προβλήματα που προκύπτουν από το παιχνίδι. Ένα από αυτά είναι το «Εξαιρετική Πτώση», όπου κατά τη διάρκεια των επτά γύρων το αεροπλάνο Μπρόιλερ 747 παθαίνει πτώση και οι παίκτες πρέπει να φτάσουν στο αεροδρόμιο, αποφεύγοντας να συγκρουστούν με άλλο αεροπλάνο, να ανατραπούν, και στο τέλος να αποδεσμεύσουν υποχρεωτικά τα συστήματα προσγείωσης και τα πτερύγια.
Και ναι, το παιχνίδι είναι τοπική εκδοχή του ξένου Sky Team και η αλλαγή του τίτλου κατά τη γνώμη μου είναι δικαιολογημένη, καθώς αμέσως καθιστά σαφή την ουσία της διαδικασίας παιχνιδιού. Ο κύριος προκλητικός παράγοντας για τους παίκτες εδώ είναι η επικοινωνία, καθώς πρέπει διαδοχικά να χρησιμοποιούν ζάρια για όλες τις ενέργειες, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορούν να αποκαλύπτουν τι ακριβώς έριξαν. Για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας το ζάρι, όπου έπεσε 6, για να τραβήξουν το τιμόνι προς τη μεριά τους, ρισκάρει να ανατρέψει το αεροπλάνο, αν κάποιος άλλος παίκτης δεν ρίξει έναν μεγάλο αριθμό για να αντισταθμίσει την κλίση.
Ευτυχώς, ακόμη και μιλώντας γενικά με φράσεις όπως «θα τραβήξω με ελάχιστη/μέγιστη δύναμη», κατάφερα εγώ και ο συμπαίκτης που συμμετείχε στο παιχνίδι («Εξαιρετική Πτώση» προορίζεται ακριβώς για δύο παίκτες) να προσγειώσουμε το αεροπλάνο και να σταματήσουμε εντελώς εντός της διαδρόμου απογειώσεων.
Επιπλέον, από συνεργατικά παιχνίδια έπαιξα στο «Ετερίς: Σφράγιση Στοιχείων». Ή μάλλον στην συνεργατική του εκδοχή — το ίδιο το «Ετερίς» είναι μια τράπουλα καρτών με πέντε μαστές-στοιχείο, για τις οποίες οι συγγραφείς έχουν σκεφτεί διάφορα παιχνίδια, ακριβώς όπως υπάρχουν διάφορα παιχνίδια με τις κανονικές κάρτες.
Το συνεργατικό παιχνίδι — είναι ουσιαστικά ένα πασιέντζα, όπου πρέπει να αποκαλύψεις κάρτες κατά σειρά, αλλά και πάλι δεν μπορείς να αναφέρεις άμεσα την αξία της κάρτας που αποκαλύπτεις. Για να είμαι ειλικρινής, αυτό φαίνεται κάπως τεχνητό, σε αντίθεση με τη διαχείριση του αεροπλάνου στο «Εξαιρετική Πτώση».
Επιπλέον, έπαιξα ένα γύρο της ανταγωνιστικής εκδοχής του «Ετερίς» για τρεις. Εκεί χρειάζεται να αποκαλύπτετε τις κάρτες με τη σειρά έτσι ώστε η επόμενη να υπερνικά την προηγούμενη. Όποια κάρτα παραμένει στην κορυφή, αυτή κερδίζει στο τέλος του γύρου.
Ανάμεσα στα παιχνίδια υπήρχαν ακόμη και τέτοια, στα οποία μπορείς να παίξεις μόνος. Για παράδειγμα, το παιχνίδι καρτών με τη σειρά «Μέθοδος», όπου πρέπει να διαβάσεις τις περιγραφές τόπων εγκλημάτων και υποψήφιων, και στη συνέχεια να επιλέξεις μια ενέργεια, και μετά να προχωρήσεις στο αντίστοιχο συμβάν. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι μια «Επιλέξτε την περιπέτειά σας», μόνο σε κάρτες αντί για σε βιβλίο.
Άλλο πράγμα — το παιχνίδι «Τελευταία επιζών» (Final Girl), που επιτρέπει να νιώθεις σαν ηρωίδα μιας ταινίας τρόμου-φονιά. Εδώ χρησιμοποιούνται και κάρτες και ζάρια και πιόνια και το ίδιο το παιχνίδι που μπορείς να αντικαταστήσεις εν μέρει αγοράζοντας πρόσθετα. Από τα πρόσθετα εξαρτάται ποια θα είναι η ηρωίδα (ιδίως οι ικανότητές της), πού θα συμβαίνει η δράση και ποιος θα είναι το τέρας. Τα πρόσθετα δεν διστάζουν να προτείνουν απλώς αν και ελαφρώς μετονομασμένες τοποθεσίες και ήρωες από «Παρασκευή και 13», «Αλλοδαπός», «Πραγματικά Ξένα Πράγματα», «Εξολοθρευτής» και άλλες εμβληματικές σειρές του είδους.
Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στο «Γατοσυνηθισμένο» και «Ο Καπετάνιος μας είναι νεκρός». Αυτές είναι οι νεότερες κυκλοφορίες του goldfish. Το «Γατοσυνηθισμένο» (Cat Lady) μόλις που θα κυκλοφορήσει. Είναι ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι για 2-4 παίκτες, όπου πρέπει να συλλέγεις από το δρόμο (δηλαδή, το παιχνίδι) γάτες, φαγητό, παιχνίδια και στολές. Και στο τέλος (όταν όλες οι κάρτες από την τράπουλα έχουν τοποθετηθεί στο παιχνίδι) μετριούνται οι πόντοι. Μάλιστα, αν οι πόντοι αυξάνονται για τις ταϊσμένες γάτες, για τις πεινασμένες μειώνονται. Γενικά, αρκετά περίπλοκο, αλλά προσιτό — ακόμη και για έναν αρχάριο σαν εμένα χρειάστηκε μόλις μια δέκαλεπτη εξήγηση. Λυπάμαι που αυτό δεν με βοήθησε να κερδίσω.
«Ο Καπετάνιος μας είναι νεκρός» — είναι ένα συνεργατικό παιχνίδι, προφανώς εμπνευσμένο από τον «Εξοχότατο» και άλλες διαστημικές ταινίες. Αντιπροσωπεύει ένα τυπικό επεισόδιο της σειράς, όταν το πλοίο εμπλέκεται σε σκαμπανεβάσματα και πρέπει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να ξεφύγει. Σε αυτή την περίπτωση, κυριολεκτικά: ο στόχος του παιχνιδιού είναι να επιδιορθωθούν οι υπερκινητήρες, ενώ ταυτόχρονα να αποφεύγετε εχθρικές επιθέσεις, ανωμαλίες και άλλες δυσκολίες που προκύπτουν κάθε γύρο (τι ακριβώς συμβαίνει, καθορίζει η κάρτα που τραβιέται από την τράπουλα «ανησυχία», με την τελευταία κάρτα να είναι η έκρηξη του αντιδραστήρα και η καταστροφή του σκάφους μας).
Οι κανόνες στην «Καπετάνιο» είναι αρκετά περίπλοκοι — υπάρχουν πολλοί ρόλοι του πληρώματος (αν και η ομάδα προορίζεται από 2 έως 7 άτομα) με διαφορετικά χαρακτηριστικά και στατιστικά, διάφορες δεξιότητες, εξοπλισμός, αναβαθμίσεις για τα συστήματα (τα οποία επίσης υποδιαιρούνται σε διάφορες «ανησυχίες»). Το μόνο που φαίνεται λίγο παράξενα — σύμφωνα με τους κανόνες, οι επιθετικοί εξωγήινοι, οι οποίοι συνεχώς βομβαρδίζουν το διαστημόπλοίο μας, όταν αποβιβάζονται σε εμάς δεν επιτίθενται σε κανέναν, απλώς εμποδίζουν την κίνηση. Αλλά γενικά είναι ένα αρκετά συναρπαστικό και δυναμικό παιχνίδι για τους λάτρεις της διαστημικής επιστημονικής φαντασίας.
Τέλος, θα ήθελα να μιλήσω για μια διασκεδαστική δραστηριότητα που διοργάνωσαν στο Games Day οι θαυμαστές της «Ваха» από την κοινότητα «Всего лишь люди». Σε όλους τους ενδιαφερόμενους προσφέρθηκε να ελέγξουν ένα τηλεκατευθυνόμενο τανκ μέσα από μια πίστα με εμπόδια, να πυροβολήσουν ένα άλλο τανκ (που βρίσκεται στο άλλο άκρο του πεδίου) και να επιστρέψουν στην αρχική θέση. Αυτοί που πέρασαν τη δοκιμή οι γρηγορότεροι κερδίζουν ένα βραβείο.
Όπως μου εξήγησαν, αρχικά είχε προγραμματιστεί ένα τουρνουά, όπου οι συμμετέχοντες θα μάχονταν με τανκ. Ωστόσο, ένα από αυτά είχε κακή διαχείριση, οπότε αποφάσισαν να αλλάξουν το μορφή του διαγωνισμού. Ίσως σε κάποιο επόμενο φεστιβάλ οι αγώνες να γίνουν τελικά. Οι «Всего лишь люди» έχουν γενικά μακροπρόθεσμα σχέδια για να δημιουργήσουν διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές. Για παράδειγμα, σερβο-κρανία με υποστήριξη AI.
Εκτός από τις επιπλέον δραστηριότητες στο Games Day υπήρχε ένα περίπτερο της РосНОУ, όπου μπορούσες να συμμετάσχεις σε διαγωνισμούς και να απαντήσεις στην ερώτηση της ημέρας (με την ευκαιρία να κερδίσεις ένα βραβείο). Υπήρχε επίσης ένα περίπτερο για την κατασκευή ενός δικού σου κονκάρδα.
Γενικά, το φεστιβάλ μου άρεσε. Αν πιστεύω στη στατιστική της goldfish, ήταν παρόντες 3.000 λάτρεις επιτραπέζιων παιχνιδιών τις δύο ημέρες. Πολλοί από αυτούς μάλιστα αγόρασαν τίτλους που τους αρέσουν.
Αργότερα είδα παράπονα ότι ήταν στενά και δεν υπήρχε χώρος για να καθίσει κανείς. Ωστόσο, προσωπικά δεν είδα έλλειψη χώρων. Ναι, αν ήθελες να παίξεις σε ένα συγκεκριμένο επιτραπέζιο παιχνίδι, μπορεί να μην είχα την τύχη να περιμένω πολύ (ειδικά αυτό αφορούσε παιχνίδια που απαιτούσαν ακριβώς δύο συμμετέχοντες), αλλά γενικά υπήρχαν επαρκείς ελεύθεροι χώροι.
Έτσι, εύχομαι στο χόμπι κέντρο goldfish και στο φεστιβάλ του Games Day καλή τύχη και περαιτέρω ανάπτυξη.