De derde wiel? Zeker niet. Overzicht van de game Trine 2
Soms verbaas je je gewoon over de scherpe aandacht die verschillende gaming instanties aan een bepaalde game besteden. [Trine 2](/games?search=Trine 2) is nog maar recent uitgebracht en nog geen maand later is het al van alle kanten onder de loep genomen, besproken en geanalyseerd. En wat het meest fascinerend is - dit proces lijkt niet te zullen stoppen. Na de recensies van nieuwkomers komen de recensies van experts, die destijds veel tijd hebben besteed aan het eerste deel van Trine. Daarna verschijnen echte mastodonten en goeroes uit de gamewereld, die voor hun recensies [Trine 2](/games?search=Trine 2) vanaf verschillende invalshoeken opnieuw hebben gespeeld - langzaam, snel, grappig, moeilijk, met slechts één held op de levels, en ga zo maar door. Kijk, dat is gewoon een platformgame, snap je. Niet elke game krijgt zo'n grondige aandacht, en ik kon de verleiding niet weerstaan om zelf deze interessante, volgens velen, titel uit te proberen. In deze recensie vind je veel tekst, talloze screenshots en een hoop emoties. Hoewel ik zal proberen objectief te zijn, ondanks alle charme die ik heb ervaren tijdens het spelen van [Trine 2](/games?search=Trine 2).
Al vanaf de eerste minuten weet [Trine 2](/games?search=Trine 2) je te verbazen met zijn heldere, kleurrijke locaties, dat je gewoon je vuisten wilt ballen en met een paar varkensachtige kreten “oeh” een paar tientallen screenshots wilt maken in de eerste tien minuten van het spel. Dit gevoel heb ik, zegen de hemel van mijn geheugen, ook ervaren toen ik destijds kennismaakte met het project Ring 2: Twilight of the Gods (in de Nederlandse lokalisatie “Legende van Siegfried”). De game, die negen jaar geleden werd uitgebracht door het Sloveense-Italiaanse-Franse bedrijf Arxel Tribe, bleek een tamelijk middelmatige quest te zijn, waarvan iedereen al snel na de release het bestaan vergat. Desondanks was ik onder de indruk van de schoonheid van de wereld die de uiterst getalenteerde kunstenaar en designer Philippe Druille had gecreëerd. Diezelfde aandacht voor de kleinste details in de gameplay en het levelontwerp, de verschillende vlinders, de wiegende grassprieten, de helderheid van de kleuren, alles zoals in het werk van Frozenbyte. Maar noch Arxel Tribe, noch de spellen van deze studio bestaan nog, en in het begin werd ik overvallen door een gevoel van déjà vu.
[Trine 2](/games?search=Trine 2) heeft een vrij eenvoudig verhaal en een snelle opzet. Een magische en stralende artefact genaamd Trio heeft opnieuw besloten om alle helden samen te brengen. Natuurlijk om de wereld te redden van een nieuwe bedreiging, en niet zomaar om te zitten en te kletsen. Hoewel magiër Amadeus niets zou hebben tegen die tweede optie, aangezien Trio hem midden in de nacht in een tamelijk dubieuze houding wakker maakt. Later zal Amadeus nog meer dan eens mopperen en vloeken over het feit dat hij heeft ingestemd met deelname aan dit nieuwe avontuur. Dan verplaatsen we ons naar de dikke ridder Pontius, die op de boerderij met enorme pompoenen mopperend de arme levende wortels zwaar te lijf gaat. Wat is er met hem gebeurd? Juist, ook hij werd meegenomen. De laatste held, een dieveghe bij naam Zoya, is bezig met wat streken in de nachtelijke stad. Terwijl ze om de orde op de daken springt als een hongerige, onbeschaamde kat, komt ze op een dak terecht in het gezelschap van de magiër, ridder en de opdringerige Trio. Amadeus morst en mopperend, de ridder heeft zin om te vechten, en de dieveghe hoopt op een flinke beloning. Vanaf dat moment begint het hoofdavontuur.
De gameplay is sinds het eerste deel van Trine praktisch niet veranderd. We moeten weer een van de drie helden besturen, waarbij we afhankelijk van de situatie tussen hen schakelen. Pontius is perfect geschikt voor het oplossen van conflicten met allerlei goblins, trollen, giftige spinnen en andere beesten. In een serieuze strijd kan hij als enige tientallen vijanden weerstaan, terwijl hij het overleeft. Bovendien helpt zijn kracht vaak om verschillende barricades en obstakels te vernietigen die af en toe op de pad van de groep verschijnen. Amadeus is de belangrijkste redder in [Trine 2](/games?search=Trine 2). Dankzij zijn vaardigheden kun je het grootste deel van het spel doorlopen zonder over te schakelen naar andere teamleden.
Zijn belangrijkste vaardigheid bestaat uit het verplaatsen van verschillende objecten met magie. Hij tilt met gemak zowel de groene huid van een goblin op als enorme steenblokken. Bovendien kan hij dozen en planken uit de lucht maken, wat erg handig is om kloven te overbruggen of piramides en “wolkenkrabbers” te bouwen waarvan je naar moeilijk bereikbare plekken kunt komen. Zoya is een uitstekende boogschutter, ze kan vijanden die achter obstakels of op hoogte schuilgaan, omver schieten met haar pijlen. Een volledig opgewaardeerd personage kan verwoestende schade op afstand toebrengen, maar dat is niet Zoya's belangrijkste kenmerk. Dankzij haar boordhaak kan ze aan verschillende oppervlakken clingeren, wat de groep helpt om veel lastige puzzels met succes op te lossen. Bovendien kan Zoya onzichtbaar worden en stiekem achter de rug van vijanden komen.
In [Trine 2](/games?search=Trine 2) is het pad van de helden nog steeds van links naar rechts over het scherm, maar wie weet, zou de game een meesterwerk zijn geworden als de ontwikkelaars niet aandacht hadden besteed aan elk vierkantje op de weg. De nauwkeurigheid van elk steentje, bloempje en grasspriet is gewoon verbluffend en brengt oprecht respect teweeg. Het is duidelijk dat de game niet alleen door professionals is gemaakt, maar ook door mensen die gericht zijn op maximale resultaten en die hun werk heel graag doen. Soms merk je gewoon niet dat je tegenover een platformgame staat en niet tegenover een volwaardige RPG met prachtig grafisch ontwerp. De achtergrond van elke locatie is geen statische afbeelding, maar een volwaardig vervolg van de spelwereld. De zonnestralen schijnen door de lui voorbijdrijvende wolken in de lucht, en daar, iets is voorbij een steentje gesprongen, keek en verstopte zich weer. Soms schaam je je echt dat je niet de mogelijkheid hebt om naar links af te buigen, naar het wiegende bos of de nabijgelegen rivier.
Een groot, nee, een overwegend deel van de tijd moet je verschillende puzzels en raadsels oplossen. Hier zijn de helden weer een obstakel gepasseerd, en na een paar seconden doemt er een nieuwe op. Je kunt niet zeggen dat er een onbeschrijflijk aantal puzzels is, maar in elk geval worden ze altijd afgewisseld met grote tussenpozen. Dat betekent dat je niet constant een heel level bezig bent met springen over onbetrouwbare oppervlakken boven een afgrond of het bouwen van ladders van dozen. Er zijn veel puzzels, maar de manieren om ze op te lossen zijn er veel meer. De game is in deze zin absoluut niet lineair.
Ezio Zoya.
Vaak zijn er op het pad van de drie niet één maar meerdere obstakels op hetzelfde moment. Soms kun je een deel van een niveau voornamelijk bovenlangs passeren, rekening houdend met handigheid, snelheid en goede reacties. Hier komen de vaardigheden van Zoya van pas. Als je geen zin hebt om te springen, kun je ook onderlangs gaan, puzzels op te lossen en obstakels te overwinnen met de hulp van Amadeus en Pontius. Bovendien biedt de prachtige en absoluut eerlijke fysica zulke oplossingsmethoden dat je je soms afvraagt of dit opzettelijk door de ontwikkelaars is voorzien of dat het mogelijk is dat zo’n puzzeloplossing een verboden truc is.
Bijvoorbeeld, je moet een kleine kloof overwinnen die je gewoon niet kunt springen. Het duidelijke antwoord op de situatie is om de hendel te trekken, die de brug enkele seconden omhoog tilligt, zodat je snel naar de andere kant kunt rennen. Maar nee. Vele vallen zijn niet cool, en mijn vingers zijn ook moe van het tokkelen op de toetsen. Hier komen de vaardigheden van de magiër van pas. Door een magische doos te creëren, gebruiken we zijn luchtmagie om de gevallen brug op te tillen, tot het moment dat het vastklikt. In dat moment maken we snel een tweede doos en kunnen we die onder de eerste vallende kubus met de brug plaatsen, zodat we de brug fixeren, hoe krom en wiebelig ook, maar nog steeds een ondersteuning. Het is niet zeker dat hij het gewicht van de held zal dragen, het kan goed zijn dat je weer in de afgrond valt en alles opnieuw moet beginnen.
Amadeus is over het algemeen de belangrijkste tool voor het doorlopen van de game en een soort ideeën-generator. Ik ga niet liegen, maar ik denk dat velen het met me eens zullen zijn, het is veel interessanter om als magiër te spelen dan als ridder of dieveghe samen. Zelfs ondanks het feit dat Amadeus geen vechtende magiër is, maar een magiër die creëert. Alleen met zijn hulp kun je een niveau niet alleen sneller, maar ook interessanter doorlopen. Is er een afgrond met scherpe punten onder je? Geen probleem, Amadeus kan met gemak dozen op de scherpe spijkers plaatsen en er met een sprongetje overheen springen als een levendige bok.
Wil je niet de grot in, maar liever buiten blijven? Goed, laten we dan drie buizen met luchtvering verbinden, zodat de uitgang omhoog wijst. Spring in de krachtige luchtstroom en… we komen nog steeds niet op de hoogvlakte. Maar we gaan in ieder geval niet naar de grotten. We creëren een doos onder de magiër, die geslingerd door de lucht hem omhoog gooit, en terwijl de doos naar links omvalt, springen we van hem naar rechts, en belanden op een vlak oppervlak.
Elk van de drie personages heeft zijn eigen vaardigheden, vijf voor elk. Het verkrijgen van ervaring om nieuwe vaardigheden te leren, gebeurt door het verzamelen van potjes en magische sferen die overvloedig over het niveau verspreid zijn of vallen van verslagen vijanden. Een vaardigheidspunt verschijnt wanneer er een bepaald aantal is verzameld, en wordt gedeeld door allen. Sommige vaardigheden, zoals “Explosieve hamer” of “Explosieve pijl” kosten elk 3 punten, en het duurt lange tijd om daarvoor te sparen, maar het is het waard. Het verhogen van de niveaus van de helden zelf en het hebben van enige achterhaalde inventaris in [Trine 2](/games?search=Trine 2) is helaas niet voorzien.
Tijdens het spel komen we verschillende monsters tegen die soms van alle kanten aanvallen. Als in het begin de groene en neuzen goblins en roofzuchtige wortels tevoorschijn komen, verschijnen later giftige en andere spinnen, en daarna de demonische wezens die op aale lijken, enzovoort. Bijna altijd eindigt elk niveau met een gevecht tegen een baas. De eliminatie van sommige van hen gebeurt door het oplossen van een andere puzzel (bijvoorbeeld het laten instorten van het plafond van de grot op het monster) of op een heel gewone en banale manier - je moet de vijand gewoon doodtrappen. Aan het einde van het spel wacht de spelers de meest angstaanjagende, de meest woeste baas, tegen wie vechten een waar genoegen is.
Het zou een leugen zijn als ik zou zeggen dat het in de tweede helft van het spel in je eentje een beetje saai wordt. Ondanks de complicaties van de puzzels en dat het steeds moeilijker wordt om monsters te verslaan. Als de schoonheid van [Trine 2](/games?search=Trine 2) je niet langer motiveert om een paar uur in de game door te brengen, dan zijn er de coöperatieve mogelijkheden. De game servers zijn nooit leeg, dus het is geen probleem om een partner te vinden. Het besturen van de gekozen held in het gezelschap van “levende” spelers is niet alleen interessanter, maar soms ook moeilijker. Nu houdt iedereen zijn eigen lijn van gedrag aan, en als een van de spelers, God verhoede, niet mee kan, kan dat het team als geheel flink vertragen. Als je niet wilt beginnen met netwerkmissies waarbij je direct een paar levels verder gaat, dan hebben de ontwikkelaars een modus waarmee je kunt beginnen vanaf je laatste save. Maak een multiplayer-spel met de parameters die jij hebt ingesteld en wacht tot iemand zich aansluit.
Tot slot wil ik zeggen dat de release van [Trine 2](/games?search=Trine 2) perfect getimed was. Buiten overheersen de grijze kleuren, en het is over het algemeen koud, onplezierig en druilerig. [Trine 2](/games?search=Trine 2) kan met zijn felle kleuren de pre-kerst depressie een paar dagen verdrijven, en creëert een sfeer van gezelligheid en heel veel plezier voor de monitor. Deze game heeft geweldige kwaliteiten en vrijwel onopvallende tekortkomingen. De ontwikkelaars van Frozenbyte hebben het goed gedaan om niet te experimenteren met iets dat al zo goed werkte. Ze hebben het alleen een beetje aangepast en verbeterd.