Προεπισκόπηση από eurogamer.net [μετάφραση]
Προεπισκόπηση «The Elder Scrolls V: Skyrim»
Αλέξ Μιρ, 17.10.2011
Δράκοι! Προφανώς, πολλοί δράκοι. Ίσως θα έπρεπε να τους καταδιώκω για τρεις ώρες που πέρασα στο «Skyrim». Αντί γι' αυτό, ασχολήθηκα με την κατασκευή σπαθιών. Ίσως να μην είναι η καλύτερη ασχολία για έναν κριτικό, αλλά δείχνει πώς είναι το «Skyrim» στην πραγματικότητα, και όχι στα επικά τρέιλερ.
Οι μάχες με δράκους είναι κομμάτι του «Skyrim», αλλά το παιχνίδι δεν είναι αφιερωμένο σε αυτές. Παρ' όλο τον εντυπωσιασμό και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα βίντεο, παραμένει «The Elder Scrolls» και, ως εκ τούτου, η ανάπτυξη και η βελτίωση του ρόλου που δημιουργεί για τις παραμύθινες περιπέτειές της «Bethesda» τα τελευταία είκοσι χρόνια. Έτσι, προσωπικά στο παιχνίδι ασχολούμαι με την εξερεύνηση ενός γιγαντιαίου κόσμου για να δω τι μπορώ να κλέψω, να φοράω, να πουλήσω ή να βελτιώσω. Μια παράξενη πλευρά της υποσυνείδησής μου φαίνεται να προτιμά να περνάει έτσι τον χρόνο της παρά σε θανατηφόρες μάχες με κτήνη μεγέθους λεωφορείου.
Έτσι, πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των τριών ωρών στο «Skyrim» (η παρουσίαση έτρεχε από την αρχή του παιχνιδιού, αλλά η εισαγωγή της ιστορίας είχε εξαλειφθεί τελείως) ασχολούμενος με την παραγωγή αντικειμένων και τη μαγειρική, καθώς και με πλιάτσικο κάτω και πάνω από τη γη. Αρχικά, υπήρχαν μερικές απλές συνταγές διαθέσιμες, αλλά μετά βρέθηκα αντιμέτωπος με τη δίλημμα των διλημμάτων — να αγοράσω την ικανότητα να πλέκω πιο ισχυρά ξόρκια με πόντους εμπειρίας ή να δημιουργώ καλύτερα αντικείμενα.
Δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να καταλάβω ότι η επιλογή μου ήταν λανθασμένη — όσο εξερευνούσα τα μπουντρούμια προσπαθώντας να βρω σταθμούς παραγωγής για την κατασκευή καλύτερων μποτών, οι ληστές και οι βόρειοι-ζωνάκια με σκότωναν συνεχώς. Όχι, το επίπεδο πανοπλίας το ανέβασα για τις μποτες, και το μαχαίρι έγινε πολύ πιο κοφτερό αφού βρήκα ένα κομμάτι σιδήρου, αλλά με παπούτσια και μαχαίρια είναι δύσκολο να τα βγάλεις πέρα.
Ίσως άξιζε να βρω κάποιον που να πολεμούσε αντί για μένα. Έτσι, αφοσιώθηκα στη σκοτεινή τέχνη της ανάστασης ζομπί. Αν κατάφερνα να σκοτώσω τουλάχιστον έναν αντίπαλο (όπου το βελτιωμένο μαχαίρι μου ήταν μια καλή βοήθεια), μπορούσα να αναστήσω το κατεστραμμένο σώμα του ως δούλο, αναγκάζοντας το να επιτίθεται σε εκείνους που με επιτίθονταν. Κι εγώ απλώς έμενα ήσυχος και αποδεχόμουν τα τραυματισμένα.
Έτσι έγινε ράφτης-νεκρομάντης (αν και στο «Skyrim» δεν υπάρχουν νεκρομάντεις με την κυριολεκτική έννοια — τεχνικά, απλώς χρησιμοποιούσα τη μαγική σχολή της ανακλήσεως), και αυτό είναι το όλο νόημα του «Skyrim». Σε τον καμβά του, ο παίκτης μπορεί να γράψει τον εαυτό του σε οποιαδήποτε μορφή: αν θέλει να είναι ο Σκληρός Δρακοκτόνος, είναι δικαίωμά του. Αν τον γοητεύει η ζωή ενός νεκρομ… εε, κλεπτομανή-καλεστή, ας είναι. Το παιχνίδι δεν θα του σταθεί εμπόδιο.
Υπάρχουν και περίεργες μικρές σκηνές που ξυπνούν τη φαντασία. Αποφάσισα να διασχίσω το ποτάμι και βρέθηκα μπροστά σε έναν μοναχικό ψαρά, που καθόταν σε ένα μικρό νησί. Ίσως στη διάρκεια του παιχνιδιού να έχει κάποιο προορισμό, αλλά εκείνη τη στιγμή απλώς διαπίστωσε λυπημένα ότι αν δεν υπήρχαν οι κλεψιάρηδες, θα υπήρχε ψάρι για όλους.
Σκέφτηκα τις υπερφορτωμένες τσάντες μου με ψάρια (τα ψάρια ήταν προορισμένα για την εξάσκηση των μαγειρικών μου δεξιοτήτων, και τα έπιανα, που είναι αρκετά περίεργο, με γυμνά χέρια, ενώ κολυμπούσα) και ένιωσα ένα τσίμπημα ενοχής. Ε, καλά, οι θεραπευτικές ιδιότητες των ψαριών σίγουρα θα με βοηθήσουν να σώσω τον κόσμο, οπότε ο ψαράς δεν θα είναι σε ζημία. Στην «Skyrim» μου, αυτός ο ψαράς είχε μια τέτοια ιστορία — σε κάποιον άλλον, θα είχε σκοτωθεί και λεηλατηθεί, ή θα είχε κρυφτεί, ή ίσως να μην είχε καν βρεθεί.
Εντάξει, προχωράμε! Ακριβώς, ψηλά. Τα μεγέθη του Σκάιριμ είναι συγκρίσιμα με τα μεγέθη του Κιρόδιαλ, αλλά στο τελευταίο δεν υπήρχαν θεόρατα βουνά που προσθέτουν κάθετη διάσταση στο Σκάιριμ. Ανέβαινα ολοένα και πιο ψηλά, παρακάμπτοντας τα σύννεφα, έως ότου μπροστά μου ξεδιπλώθηκε η πανοραμική θέα του Σκάιριμ.
Το παιχνίδι, στην πραγματικότητα, δεν απέχει πολύ από τη γραφική του ανάλυση του «Oblivion», ωστόσο σε αυτές τις στιγμές τα μεγέθη του κόσμου που δημιούργησε η «Bethesda» είναι εκπληκτικά. Όλη η γη που απλωνόταν μπροστά μου ήταν ανοιχτή για εξερεύνηση. Το παιχνίδι φαινόταν να κατανοεί τον θαυμασμό μου και έβαλε ως υπόκρουση τη μεγαλοπρεπή μουσική αντί για τους συνηθισμένους χαμηλού τόνο ήχους του πιάνου. Φαινόταν ότι οποιαδήποτε στιγμή κάποιος θα πεταχτεί πίσω από τις πέτρες και θα φωνάξει «Δες!». Και εγώ ενθουσιασμένος είδα (αν και, για να είμαι ειλικρινής, θα προτιμούσα να παίζω στον υπολογιστή και όχι στο «Xbox 360» για να έχει καλύτερη λεπτομέρεια και περισσότερη αντιαλίας).
Η αίσθηση ότι βρίσκομαι ψηλά στα βουνά σε έναν περίεργο και παραμυθένιο κόσμο ήταν πολύ έντονη. Παρ' όλα αυτά, ανέβηκα πολύ ψηλά αλλά δεν βρήκα σχεδόν τίποτα ενδιαφέρον, κάτι που με απογοήτευσε λίγο. Ίσως καταδιώκω ακούσια δράκους. Ή απλώς ήμουν σε πολύ χαμηλό επίπεδο ώστε το παιχνίδι να μου δώσει μια αξιοπρεπή πρόκληση. Ενώ ανέβαινα, συνάντησα μερικούς λύκους (οπότε μπορώ να εγγυηθώ ότι το παιχνίδι επιτρέπει την ανακάλυψη λύκων-ζωνών) και ληστές, αλλά δεν είδα ούτε έναν γίγαντα ή ιπτάμενο κροκόδειλο. Στην κάθοδο, όμως, συνάντησα μια λαθροθήρα και σκέφτηκα μελαγχολικά: «Ε, εγώ είμαι εδώ ο αρχηγός με τα κομμάτια των ζώων, καλύτερα να φύγεις!». Έτσι, ενώ εκείνη κυνηγούσε μια αλεπού, ανέβηκα πάνω στο άλογό της και έφυγα. Έχω να πω, την εκδικήθηκα!
Δυστυχώς, η γνωριμία με το άλογο δεν κράτησε για πολύ — μόλις κατέβηκα, αυτή έφυγε μακριά, μάλλον προς την ιδιοκτήτρια-αλεπουθιά. Έπρεπε να την σκοτώσω και να την εκδοράω. Ωστόσο, κατέβηκα σε ένα όχι και τόσο κακό μέρος, καθώς αποδείχθηκε ότι στη πλαγιά του βουνού υπήρχαν πολύ περισσότερα ενδιαφέροντα πράγματα από ό,τι στην κορυφή του. Πέρασα ελαφρά από μερικούς οικισμούς, πέταξα βιαστικά σε μερικά μπουντρούμια (φτου, αράχνες!) και καθάρισα κάποια ερείπια από δειλούς ληστές. Κάπου δίπλα, κάποιος φώναξε χαρούμενα «Κοίτα, δράκος!» και όλοι άρχισαν να φωνάζουν ενθουσιασμένοι. Ούτε καν έστρεψα το κεφάλι μου. Ξέρετε γιατί; Έχω βρει μια σταθμό ξυλείας. Ώρα να ράψω νέα γάντια!
Αυτή ήταν η «Skyrim» μου. Ποια θα είναι η δική σας;
«The Elder Scrolls V: Skyrim» κυκλοφορεί στις 11.11.2011 για PC, «PlayStation 3» και «Xbox 360».
Μετάφραση από τον συγγραφέα.
Ευχαριστώ για το υλικό — mchammer.
Ευχαριστώ για την επιμέλεια — Soth.
Ευχαριστώ για τον offline επιμελητή αναρτήσεων — Midest.
Ευχαριστώ για την υποστήριξη — Sinmara.